Fototoek


Fotogalerie van Jan-Maarten Goedkoop

Toek
Toek
09/12/2018
Foto: Ivan en Marcella Dekkers

Hier een paar TOEK-Talks van ervaringen op en rondom de tennisbaan, die me de moeite waard leken nog eens op papier te zetten:

TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 29-07-2020
Aflevering 12: 'Tenniskinderen en de ambities van pa en ma'

De aandacht voor het misbruik van kinderen in de turnwereld bracht me terug in de tijd, naar 11 jan 1986 om precies te zijn. In de archieven van de Koninklijke Bibliotheek op Delpher trof ik dit artikeltje aan (kwam me wel bekend voor): 'Tenniskinderen en de ambities van pa en ma'
Hetzelfde jaar werd ik vader en een aantal jaren later was ik zelf 'tennisouder'. In 2018 keek ik daar weer eens op terug in het item 'De Reis Van De Held(in)'.
Als sportouder voelde het vaak of je in een fuik terecht was gekomen. Als je kind op 9-jarige leeftijd wordt 'uitgenodigd' voor de selectie van een sportbond of sportschool dan voel je je een trotse ouder en wil je er alles aan doen om je kind de mogelijkheden te geven om zijn of haar talenten te kunnen ontplooien. Maar aan wie lever je je kind uit en hoe weet je wat de diepste drijfveren van een jonge tiener zijn?
Voor tennisouders komt daar vaak nog bij dat de kinderen lang niet altijd professioneel begeleid kunnen worden tijdens toernooien en daardoor dan vaak moeten terugvallen op de eigen ouders. Soms is de tennisleraar zelfs niet beschikbaar voor training. Als ouder kom je dan soms ongemerkt in de rol van trainer/coach/chauffeur/masseur, een rol waar je vraagtekens bij kunt zetten of je die wel op je zou moeten nemen. Vandaar ook het begrip van 'de fuik'.
Alles draait vervolgens om vertrouwen, geven en krijgen. Hetzelfde vertrouwen dat een kind mag verwachten van de juf op school, van de badmeester op zwemles, van de ouders van vriendjes en vriendinnetjes, van de buren, van opa en oma en uiteraard van papa en mama.
Of het nu om turnen gaat of tennis of welke topsport dan ook, het komt telkens op hetzelfde neer: wordt het kind met respect behandeld? Het gaat zelfs verder dan dat, want ook in huiselijke kring kan machtsmisbruik voorkomen, daar heb je geen topsportomgeving voor nodig.
Veel mensen deugen, maar niet iedereen en niet altijd. Wat je zou willen is dat er een transparantie is waardoor je kind nooit in een situatie terecht kan komen waarbij er sprake kan zijn van machtsmisbruik. En mocht het toch het geval zijn, dat er dan snel ingegrepen kan worden. 
Hoe dat gerealiseerd kan worden is een vraag waar niet zomaar een antwoord op is te geven. Ook in de omgeving van mensen die hun medemens misbruiken komt het vaak voor dat men liever zijn of haar mond houdt. De reden kan tweeërlei zijn: gebrek aan durf of bezorgdheid over de consequenties.
Dat laatste is waarschijnlijk ook de reden dat veel kinderen die zich misbruikt voelen en het ook daadwerkelijk zijn, zich niet gemakkelijk uiten over wat hen is overkomen. Word ik wel geloofd en wat hangt me boven het hoofd?

TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 09-06-2020 (Bijgewerkt 01 jul 2020)
Aflevering 11: 'Een Verloren Jaar'

Gisteren (08 jun 2020) werd het nieuws bekend gemaakt dat 'SportStroom World Tennis Tour Haren 2020' (gepland voor week 35, 24 tot en met 30 augustus 2020) is geannuleerd. 'Laatste sprankje hoop verdwenen. Ook World Tennis Tour Haren sneuvelt door corona' Bron: DvhN 08 jun 2020
Op de site van de ITF is te zien dat in Europa de meeste toernooien voor het zomerseizoen 2020 zijn 'gecancelled'.
Laatste update van de ITF op 19 jun 2020:
"The International Tennis Federation has today announced that ITF World Tennis Tour will resume from 3 August for the women’s events and 17 August for the men’s events and both will include singles qualifying, main draw singles and doubles rounds. This follows the announcements made today by the ATP, WTA, USTA and FFT regarding the resumption of the tours and the staging of the US Open and Roland Garros."
Het WTT bij OLTC Ready in Oldenzaal (10-16 aug 2020) staat op dit moment officieel niet op de agenda en het WTT van Haren dus evenmin.
De W15 en M15 WTT van Alkmaar staan nog wel genoteerd voor 24-30 aug 2020, evenals de W25 en M15 van Den Haag voor 31 aug-06 sep 2020.
Voor de laatste actuele informatie zijn hier de toernooiagenda's van de ITF voor aug 2020:
ITF Women's Calendar 2020
ITF Men's Calendar 2020

Jammer, jammer, jammer voor al die organisaties die juist op dit niveau hun best doen om het aanstormende talent een kans te bieden de eerste stappen te zetten op de ladder van het wereldtennis. Heel erg jammer voor al die talenten, die nu weliswaar weer kunnen trainen, maar geen wedstrijden kunnen spelen. Zuur voor hun ouders en sponsoren die maar moeten zien of hun pupil het financieel kan bolwerken om een heel seizoen op 'tilt' te staan. Zonde voor al die toeschouwers die zich verheugd hadden op weer zo'n prachtig evenement met alles wat daar zo bij komt kijken.
Het is te hopen dat iedereen op zijn of haar manier er misschien toch iets positiefs van kan opsteken en volgend seizoen gesterkt en met hernieuwde energie de draad weer op kan pakken.

TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 04-06-2020
Aflevering 10: 'Black Lives Matter'

Een paar eerste reacties op 'Black Lives Matter':
De 16-jarige tennister Coco Gauff: 'My speech at the peaceful protest in my hometown of Delray Beach, Florida.'
"You need to use your voice, no matter how big or small your platform is, you need to use your voice.”
"Je moet je stem gebruiken, hoe groot of klein je platform ook is, je moet je stem gebruiken."
“I saw a Dr. King quote that said, "The silence of the good people is worse than the brutality of the bad people." So, you need to not be silent. If you are choosing silence, you’re choosing the side of the oppressor."
"Ik zag een citaat van Dr. King dat zei: "Het zwijgen van de goede mensen is erger dan de wreedheid van de slechte mensen. Dus, je hoeft niet te zwijgen. Als je voor stilte kiest, kies je de kant van de onderdrukker."
Julia Kristina MA Psych Master Therapist & Coach Juliacounsellor:
"An ally isn't someone who just says I feel bad about what you're going through.
An ally is someone who says I'm here to help, and this is where I'm going to start."
"Een bondgenoot is niet iemand die alleen maar zegt dat die zich slecht voelt over wat je doormaakt.
Een bondgenoot is iemand die zegt dat die er is om je te helpen en dan de daad bij het woord voegt."
Laten we dat doen.
Een beetje historische achtergrond: 'Afro-Amerikaanse burgerrechtenbeweging' Bron: Wikipedia
Inspirerende muziek rond dit thema:
Sam Cooke - 'A Change Is Gonna Come'
Bob Dylan - Steve Allen Interview & Performance of 'The Lonesome Death of Hattie Carroll'
Zie ook: 'Black Lives Matter'

TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 27-04-2020
Aflevering 9: 'Dat wil ik ook!'

Het was 1959 dat ik in Groningen belandde, met mijn zus en moeder op een flatje aan de Van Houtenlaan.
Als klein nieuwsgierig mannetje ontdekte ik al gauw tennispark Vorenkamp en de GLTB. In die tijd kon je daar niet zomaar lid van worden; je moest door de ballotage en je moest een minimum spelniveau kunnen aantonen. En jeugd kon geen lid worden.
's Avonds sloop ik soms het huis uit en vond vervolgens baan A van de GLTB, gelegen langs de achtertuintjes van De Troelstralaan. Parkeigenaar Piet Vorenkamp woonde daar en ergens in een bovenwoning boven hem huurde ene Siebrand Wijk een kamertje als leerling van de Landbouwschool.
Siebrand bleek ook lid van de GLTB en ik zag hem dan 's avonds onder het gaas door kruipen richting baan A. Hij ging dan een oefenpotje spelen met ene Trudy Groenman.
Van Siebrand werd gezegd, zo begreep ik pas later, dat hij de sterkste forehand van Nederland had en Trudy bleek een linkshandig toptalent dat graag serve-volley speelde.
Ik vond het prachtig dit tweetal op een mooie zomeravond het onderlinge gevecht te zien aangaan. Het aanvallende tennis van Trudy bekoorde me wel en Trudy zelf niet minder. Maar dat zij als vrouw de man met de beste forehand middels haar aanvallende tactiek wist te verschalken maakte nog de meeste indruk op me.
Mijn besluit stond vast: dit wil ik ook!
In 1963 schafte de GLTB de ballotage af en ik wist mijn moedertje ervan te overtuigen dat ik hoe dan ook lid moest worden van deze vereniging, de GLTB. Ik wou Trudy achterna.
Zo geschiedde en nadat ik eerst een jaar parklid werd en mijn eerste tennislessen kreeg van 'ouwe' Liewes, de vader van de onlangs overleden GLTB-trainer Jan Liewes en de opa van Jack en Willy Liewes, begon de tennisreis op park Vorenkamp.
Liewes sr. leerde me de enkelhandige backhand op baan 18 en verder bleef ik het spelletje afkijken van de vedetten van het GLTB-team uit 1963: Philip van der Kwast, Aad Adama van Scheltema, Anja Lepoutre, Trudy Groenman, Siebrand Wijk en Wim Arends.
Mijn liefde voor de tennissport zou nooit meer overgaan.

TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 17-04-2020 (bijgewerkt 24 apr 2020)
Aflevering 8: 'Gadverdakke, wanner goan die boane open?'

Volg het maar op de site van je club en bij de KNLTB en lees 'Kinderen en het nieuwe coronavirus' op RIVM. De keuzes wanneer de banen weer open gaan zijn daarop gebaseerd.
Zie anders ook: 'Coronavirus COVID-19'

TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 24-03-2020
Aflevering 7: 'Quarantaine Tennis'

Gesloten tennisparken, geen competitie, geen Roland Garros voorlopig. En nu?
Wie TOEK-Talk aflevering 1: 'Flow' nog eens doorleest, heeft misschien opgemerkt dat er een alternatief is voor trainen of sparren op een echte tennisbaan.
Het was Anja Lepoutre, mijn oud-clubgenote van de GLTB, die ooit uit de doeken deed hoe ze 's winters op zolder aan haar vorm werkte middels de 'droogtraining'.
Lees hieronder nog maar eens.
Vandaag de dag zouden we hetzelfde kunnen doen, nu met een schermpje van onze laptop of tablet voor onze neus en met een gewenst filmpje van YouTube erop.
Gewoon lekker een Rogertje doen!

TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 09-02-2020
Aflevering 6: 'Als dan'

'Hier had ook Kiki Bertens kunnen staan' Bron: Rik Spekenbrink in het AD van 31 jan 2020
"Met een verrassende finale tussen Sofia Kenin en Garbiñe Muguruza houdt de anarchie in het vrouwentennis aan. Zo bezien is elke uitschakeling op een grand slam een gemiste kans, ook voor Kiki Bertens."
"Hier had ook Kiki Bertens kunnen staan", zegt Rik Spekenberg aan de vooravond van de finale bij de vrouwen bij de Australian Open 2020. Bedoelde Spekenberg eigenlijk niet gewoon: "Hier had Kiki Bertens moeten staan"?
Kiki stond er niet, maar Sofia Kenin en Garbiñe Muguruza wel. Is dat een gemiste kans?
Vier dagen voor deze finale bij de vrouwen schreef Carl Houtkamp in hetzelfde AD dat Kiki Bertens kansloos had verloren van Garbiñe Muguruza:
'Bertens kansloos onderuit tegen Muguruza' Bron:  Carl Houtkamp in het AD van 27 jan 2020
"De conclusie voor de Nederlandse nummer 10 van de wereld: een gedegen begin van het jaar, met enkele zeges in Brisbane en in de eerste drie ronden bij de Australian Open zes sets op rij. Maar daarna was het allemaal net niet genoeg om voor een stunt te zorgen tegen Muguruza, een met geweldige slagen aan een terugkeer naar de top werkende tegenstandster."
Als je die analyse onderschrijft dan had onze 'Kiek' dus helemaal niet in de finale kunnen staan, uitgaande van de werkelijk feiten die op de baan plaats vonden.
Vandaag, 01 jan 2020, verslaat Sofia Kenin in drie sets Garbiñe Muguruza. Muguruza domineert in de eerste set, met name met haar sterke service, gevolgd door dwingend spel waarmee ze haar wil oplegde aan Kenin. Mats Wilander zag haar maar zo afstevenen op de titel. Toch zaten er kwetsbaarheden in het spel van Muguruza. Ze toonde zich onzeker bij de opgooi van haar service en naarmate de wedstrijd vorderde leek dat ook haar zelfvertrouwen in haar groundstrokes te ondermijnen. Kenin pakte de tweede set en leek richting de titel te gaan. Op 2-2 kwam Muguruza op 40-0 voor op de service van Kenin, maar vervolgens kreeg ze winner na winner om de oren, juist op het moment dat het leek dat de wedstrijd opnieuw zou kunnen kantelen. Kenin toonde zich sterk en strijdvaardig en redde zich uit dit lastige moment in de wedstrijd. Het bleek ook meteen het einde voor Muguruza die deze mentale teleurstelling niet kon verwerken, terwijl Kenin niet meer was te stoppen.
Had Muguruza haar kansen laten liggen en had 'Kiek' hier kunnen of moeten staan?
Sofia Kenin werd de terechte winnares van de Australian Open, domweg omdat ze de titel won. Zo zit het nu eenmaal in elkaar. We kunnen wel heel veel gaan 'Alsdannen', maar 'The Winner Takes It All'.
Zie ook: 'My Story Sofia Kenin'
"When I was five years old I wanted to be the number one in the world". Dat hebben er natuurlijk wel meer gedacht, maar je kunt wel stellen, dat als je dat niet in je koppie hebt zitten, de kansen om het ook te worden een stuk kleiner zijn. Kenin lijkt ook werkelijk honderd procent voor haar doel te gaan. Als Kenin de AO niet had gewonnen en om wat voor reden zou moeten stoppen, dan kijken wij misschien wel heel anders naar zo'n filmpje. Voor Kiki Bertens geldt uiteindelijk hetzelfde: als het je lukt ben je de heldin en klopt je verhaal.
Zie ook: 'De Reis Van De Held(in)'

TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 20-01-2020
Aflevering 5: 'Wedstrijd is Bijzaak' (deel II)

Het Nederlandse mannentennis ligt op z'n gat: 'Vijftien jaar wanbeleid gevoerd' Bron: AD 17 jan 2020
Een verschil tussen de gouden generatie en de Nederlandse tennissers van nu? Computerspelletjes, mobiele telefoons en aanverwante zaken. Tjerk Bogtstra, al ruim 25 jaar tenniscoach, ziet het bij jeugd die hij traint. "Ze hebben ontzettend veel prikkels van buitenaf. Dat gaat gewoon niet samen met tennis. Vroeger hield je je met tennis bezig, daarnaast ging je naar school, dat was je leven." Haarhuis: "Wij vinden in Nederland school ook heel belangrijk, en terecht, want de kans dat je dat later nodig hebt is 99,9 procent. Maar in het buitenland zeggen ze: ga gewoon vol voor het tennis."
Hebben we net geconstateerd dat "Wedstrijd is Bijzaak", of het AD komt met een vernietigende analyse van het huidige Nederlandse mannentennis.
Een van de hoofdoorzaken die onder meer door Tjerk Bogstra genoemd wordt is een gebrek aan focus bij de huidige generatie Nationale toppers. Hij heeft daar vast gelijk in en als je de marketeers hoort spreken is het niet alleen een probleem van de spelers, maar net zo goed van de moderne toeschouwer. Tennis moet een 'beleving' zijn en het jonge publiek heeft een concentratiespanboog van luttele seconden. Hoe kun je dan van onze talenten verwachten dat die een mentaliteit hebben die helemaal niet strookt met deze huidige cultuur?
De oude wijsheid luidt dat je zo'n tienduizend uur moet investeren in een ambachtelijk vak voordat je het beste van jezelf kunt laten zien en dat zal vandaag de dag zeker nog steeds gelden, ook in tennis.
Het zal een lastige klus worden voor de KNLTB: hoe houdt je over een langere termijn je jeugdige talenten gemotiveerd, hoe houden ze dat financieel vol en hoe scherm je ze af in een maatschappij die focus o zo lastig heeft gemaakt?

TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 11-01-2020
Aflevering 4: 'Wedstrijd is Bijzaak' (deel I)

'Omhoog met het volume, stadionbezoek is een totaalbeleving' Bron: De Volkskrant 10 jan 2020
"Wedstrijd is bijzaak"
"Af en toe krijgt John Stubbe de vraag of dat nou moet, al die herrie. Het gaat toch om de wedstrijd? 'Nou nee', luidt dan zijn antwoord. 'Vroeger misschien. Nu niet meer.' De wedstrijd is volgens hem een onderdeel van 'de totaalbeleving' geworden."
"Volgens Ten Holter van House of Sports wordt er door de marketeers ingespeeld op de behoefte van de consument. Die wil een avond uit."
Robin Haase:
"Als jij professioneel bezig bent met je sport en er worden continu nummers gespeeld waarvan jij de tekst uit je hoofd kent, is dat vervelend."
"Het zijn geluiden uit de achterhoede. Want er staat nog veel meer te gebeuren."
"Alles om de verveling tegen te gaan." (En een burnout te promoten?)
"Zeker de jeugd heeft honderden keren meer prikkels nodig om zich te vermaken dan wij vroeger." (Is dat zo?)
Als de wedstrijd bijzaak is geworden en de concentratiespanboog van jongeren nog twee seconden is, waar blijven onze toekomstige toppers dan nog? Dat zou de KNLTB zich ook wel eens af mogen vragen.

TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 02-09-2019
Aflevering 3: 'From Challenge to Challenger'

Frans Wouters vroeg mij in het begin van het tennisseizoen of ik ook in 2019 weer beschikbaar was om foto's te maken bij TSH in Haren tijdens het 2019 SportStroom World Tennis Tour Haren. Net als vorig jaar zei ik zonder aarzeling ja.
Kers op de taart van 2018 was een mooie foto van Arianne Hartono in het DvhN, die gedeeltelijk 'in scène' was gezet. We hadden Arianne's moeder gevraagd om Arianne over te halen een fel gekleurd shirtje aan te trekken en toernooidirecteur Jan Bunt verzocht een gekleurd reclamedoek achter de baseline aan het hekwerk op te hangen. Dan zou een foto vast de krant wel halen was de gedachte. En dat gebeurde ook. Symen Bosma koos direct voor die foto.
Om mezelf op te peppen voor het evenement had ik met Arianne een 'deal' gesloten: als jij ervoor gaat om elke keer een betere wedstrijd te spelen dan de vorige keer, dan zal ik alles uit de kast trekken om betere en mooie foto's van je te maken als we elkaar tegen komen in een toernooi.
Dat motto is eigenlijk blijven hangen en zo nam ik me voor om alle reportages in 2019 te zien als een training voor het laatste toernooi van het seizoen: het 2019 SportStroom World Tennis Tour Haren. Bij elk toernooi probeerde ik weer een beetje progressie te boeken en kleine foutjes te verbeteren met licht, scherpte, compositie en zo.
Vanaf de pre-kwalifacaties af aan had ik eigenlijk steeds voor ogen dat ik op de finaledag in mijn beste vorm zou moeten zijn. Het werd een roesvolle week op 'Zuiderzon', met zinderende hitte, keihard licht en donkere schaduwen, maar het doel stond voor ogen: zondag finaledag en dan moet het gebeuren.
Het lot wilde dat er op die laatste dag nog een Nederlander in het toernooi stond: Jesper de Jong. Hij won het Future van Oldenzaal een paar weken tevoren en Jesper had veel respect bij mij afgedwongen, niet alleen vanwege zijn tenniscapaciteiten, maar vooral ook op het mentale vlak. Af en toe een paar missertjes, maar telkens weer op zoek naar openingen en kansen. Als zo'n tennisser zo op de baan staat, dan wil ik als fotograaf ook zo naast de baan staan, dacht ik.
Jesper won, voor de kijker tenminste, haast moeiteloos zijn finale, terwijl menigeen had verwacht dat hij na zijn uitgestelde halve finale misschien wel aan het eind van zijn krachten zou zijn. Maar hij streed door tot het gaatje en werd de terechte winnaar in Haren.
Het matchpoint van Jesper was voor mij ook een soort matchpoint. Het zat erop en ik had denk ik een vergelijkbaar triomfantelijk gevoel als de winnaar op de baan: yes, we hebben hem! Terugblikkend was dit denk ik een van de mooiste reportages ooit, ook al is het streven natuurlijk om de volgende keer toch nog weer wat te verbeteren. Voor nu was het vooral een lekker en tevreden gevoel dat overheerste en dat wordt vast gedeeld met veel deelnemers, toeschouwers en vrijwilligers. Jesper en Arianne en alle andere toppers: bedankt voor jullie 'Challenge' en zet hem op, op naar de Challengers!

TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 29-01-2018 (Bijgewerkt 15 jul 2019)
Aflevering 2: 'The Inspirer'

Het was januari 2012 dat we Roger Federer in de halve finale van de Australian Open zagen verliezen van Rafaël Nadal. Federer had al acht keer op rij geen Grand Slam toernooi meer gewonnen en velen schreven hem op dat moment af.
Roger zou te oud zijn, fysiek en mentaal niet meer opgewassen tegen spelers als Rafaël Nadal, Andy Murray en Novak Djokovic. De analyse klopte in zoverre dat Federer vaak tekort kwam als hij het gevecht met deze spelers aanging op de van hem bekende wijze. Wat was die speelwijze? Briljant en virtuoos tennis, afgewisseld met mentale dipjes. Federer kwam vaak achter, maar vervolgens ook geniaal weer terug. Tegen Nadal, Djokovic en Murray kon hij zich die zwakke momenten niet meer veroorloven. Daarvoor waren zij te sterk, te fit en te consistent. Roger werd dan uiteindelijk vaak in de verdediging gedrukt, met name aan de backhandzijde. Dan werd het een slijtageslag en daarin ging hij het meer en meer afleggen tegen deze rivalen.
Tijdens een Nationaal Jeugd Ranglijst Toernooi in Haren in die zomer van 2012 deed het verhaal de ronde dat Roger aan het experimenteren was geslagen met zijn materiaal. Er werd gesproken over een groter racketblad, over een lichter frame en over een zachtere bespanning. Allemaal ingrediënten om sneller te kunnen spelen en met meer power. Maar wie het tennis kent, die weet dat power en controle meestal niet samengaan. Het zou dus voor de meesten van ons waarschijnlijk uitdraaien op een foutenfestival. Ons was geleerd 'percentagetennis' te spelen, om de rally op te bouwen, om de servicereturn eerst maar eens in het spel te brengen.
Roger Federer was kennelijk tot het inzicht gekomen dat het op de ouderwetse manier voor hem een verloren zaak zou zijn. De concurrenten waren domweg te sterk geworden. Wat Roger evenwel had, waar de meesten van ons niet over beschikken, is die virtuositeit, het bovenmenselijke balgevoel, de ongeëvenaarde timing. Waar wij tegen onze grenzen zouden aanlopen kon Federer opnieuw vertrekken.
Het jaar erop speelde ik in Leens een enkelspel tegen een dertig jaar jongere KLM-piloot. We hadden eerst gedubbeld en ik had vastgesteld dat hij behoorlijk sterk en fit oogde. Een beetje expres liet ik de dubbel daarom lopen, na verlies van de eerste set. De single zou anders een veel te zware kluif worden. Mijn partner had het wel door en had er ook wel een beetje begrip voor. Tot overmaat van ramp moesten we in een motterregentje de baan op. De ballen werden snel nat en het spel zou daardoor traag worden. Het was gedoemd een uitputtingsslag te worden, waarin ik waarschijnlijk het onderspit zou moeten delven.
Vlak voordat we de baan opgingen dacht ik aan bovenstaand verhaal over de aanstaande wederopstanding van Roger Federer. Ik sprak mezelf toe dat de service van de tegenstander een kans was in plaats van een probleem. Ik wist waar hij zou komen, in het servicevak, en ik wist dat het met natte ballen ook zwaar serveren zou worden. Daarom besloot ik elke service van mijn tegenstander direct aan te gaan pakken, om meteen agressief te gaan spelen. Het werkte en ik wist met de nodige moeite mijn eigen servicegames ook een aantal keren te winnen. Ik won krap de eerste set met 7-5, terwijl ik een paar setpoints tegen had moeten verwerken. In de tweede set zette ik deze tactiek voort, maar op 3-1 ging het licht een beetje uit. Ik was op. Vanachter het glas in de kantine zag ik mijn teamgenoten bezorgd toekijken. Ze hadden er weinig vertrouwen in toen ik in snel tempo 3-4 achterstond. Wat ze niet wisten, was dat ik gewoon moest herstellen en op die stand kon ik me weer oprichten. Mentaal was ik extra gemotiveerd. Terwijl ik daar stond te sjorren in de regen liep in een parkje in Dresden iemand die me heel nabij is rond met de hechtingen en plaatjes in een in elkaar geslagen gezicht. Aan hem wou ik deze overwinning opdragen en daarom was opgeven geen optie. Ik won drie games op rij en op het moment dat ik 4-4 maakte zag ik bij mijn tegenstander iets knappen. Hij kon er niet bij dat ik nog reserves had en was mentaal overdonderd door mijn eindsprint. De laatste twee games kreeg ik feitelijk van hem cadeau.
Na afloop in de kantine stelden we vast dat het leven soms raar in elkaar zit. "Ik durf niet bij jou in een vliegtuig te stappen en jij durft tegen een oudere speler je kansen niet te pakken".
De succesvolle comeback van Roger Federer lag toen nog in de toekomst verscholen, maar ik had al een beetje van zijn nieuwe ideeën geproefd. Toen Roger in 2017 Rafaël Nadal in de finale van de Australian Open wel versloeg, konden we zien waar hij de jaren ervoor mee bezig was geweest. Zijn plan werkte en hij pakte vervolgens tot en met januari 2018 nog eens drie Grand Slam titels.
Dankzij Roger Federer had ik in 2013 denk ik mijn mooiste overwinning op een tennisbaan behaald. Hij was voor Daan.
Update 11 jul 2019:
'Kan Nadal elf jaar na de epische Wimbledon-finale Federer opnieuw verslaan?'. Bron: Robèrt Misset in De Volkskrant van 11 jul 2019.
"Voor de vierde keer staan de aartsrivalen Roger Federer en Rafael Nadal tegenover elkaar op Wimbledon, voor het eerst sinds hun epische finale in 2008. Kan Nadal elf jaar later Federer opnieuw verslaan op gras? En hoe bepalend is het materiaal? De analyse van hun rackets met bespanner Timo van Driel en Richard Krajicek, Wimbledonkampioen in 1996. 'Je zoekt met elk racket altijd naar de balans tussen kracht en controle'."
Grappig, dit verhaal van Missèt zoveel jaar later.
Dan toch ook maar, op grond van mijn eigen inzichten en eerdere verhaal de prognose voor Nadal - Federer halve finale Wimbledon 2019 (12 jul 2019 16.25).
Nadal wint. Waarom? Het gras en de ondergrond van Wimbledon zijn zodanig veranderd in de loop der jaren, dat het Centrecourt van Wimbledon meer lijkt op een trage hardcourt- of een gravelbaan dan op een traditionele snelle grasbaan. Federer kan dan wel een 'sneller' racket hebben, de baan laat snel spel domweg niet echt toe.
We zullen het zien!
Update 20.06:
Roger Federer lijkt toch te profiteren van de hierboven beschreven veranderingen in zijn spel. Hij dicteert vanaf de baseline, serveert sterk en retourneert ongelofelijk sterk. Nu is het Nadal die door Federer naar achteren wordt gedrongen in plaats van het omgekeerde, zoals dat vroeger vaak gebeurde. Gezien zijn spel lijkt Federer dit toch wel te gaan winnen. Een interessante match!
Update 20.48: Roger!
Kan Roger Federer met dit spel ook de finale van Novak Djokovic winnen?
We will see on sunday!
Update 15 jul 2019:
'Djokovic weerstaat de geniale Federer (en diens fans)'. Bron: Robèrt Misset in De Volkskrant van 15 jul 2019.
"In de langste Wimbledonfinale ooit weerstond Novak Djokovic zowel de geniale Roger Federer als diens fans. De tiebreak van de vijfde set bracht de Serviër de zege."
Federer nog steeds geniaal en soms kwetsbaar. De nederlaag lag niet aan zijn racket, dat kunnen we wel vaststellen. Net als 99 procent van de toeschouwers dacht ik: wat zonde dat hij die kansen niet kan verzilveren! Federer gaf zelf deze uitleg: "Ik heb alles gegeven". Ja, wat kun je daar nog aan toevoegen?

TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 11-11-2014
Aflevering 1: 'Flow'

In 2013 maakte ik een reeks vol van vijftig jaar in de competitie voor de GLTB te zijn uitgekomen. Hoewel ik maar op bescheiden niveau speelde beschouw ik de competitie van 2013 als die waarin ik relatief mijn beste tennis ooit speelde. Ik won ook nog eens tien uit elf partijen, maar dat eigenlijk terzijde. Gedurende de gehele competitie was ik elke zaterdag in de 'flow'. Waar kwam die vandaan?
Het begon eigenlijk met een oude droom uit de jaren zeventig: ik wilde leren gitaar spelen. Ik kocht destijds een akoestische gitaar en oefende zo af en toe, maar er zat niet veel schot in. Ik dacht van mezelf dat ik het niet kon, dat ik geen talent had en problemen bij het spelen had vanwege te stijve gewrichten en te korte pezen en zo. Ik gaf mijn pogingen op, maar bleef wel een groot liefhebber van muziek, met name van Americana. Met tennis kende ik die fysieke belemmeringen niet zo en die sport bleef een van mijn passies.
In 2011 bezocht ik ter gelegenheid van mijn verjaardag met een stel vrienden het Blues Festival 'Groeten Uit Grolloo'. Ik kreeg de smaak weer te pakken na het zien en horen van Erwin Java en van Cuby & The Blizzards en besloot een hernieuwde poging te wagen zelf te gaan gitaarspelen.  Ik wilde mijn veertig jaar oude gitaar inruilen en liet me adviseren in een muziekzaak in Borne,  waar ik een leuk gitaartje te koop had zien staan. "Ga eerst maar eens op die oude Yamaha van je spelen tot je de blaren op je vingers hebt en kom dan nog maar eens langs". Zittend lukte het nog steeds niet, maar staand kon ik de fysieke drempels nemen die me eerst onmogelijk leken. Vervolgens ging ik op zoek naar muziekles op internet. Ik las iets over finger-picking, over Travis-picking en uiteindelijk trof ik het nummer Windy & Warm van Chet Atkins (eigenlijk geschreven door John D Loudermilk). Ik was verkocht. Vervolgens vond ik ook nog eens een super enthousiaste navolger in Tommy Emmanuel (TED-Talk), die uitleg gaf hoe je je dit nummer (39.00 - 49.20) eigen kon maken.
Al gauw raakte ik overbelast van het oefenen; ik had de adviezen van 'Tony' iets te enthousiast opgevolgd. Ik kreeg een gitaarblessure, een 'A minor arm', vergelijkbaar met een tennisarm of een frozen shoulder en zo. Van tennistraining kwam in die winter niks meer. Ik besloot mijn oude trainingsvorm weer ter hand te nemen: de droogtraining met alleen een racket, zoals ik die lang geleden had nageaapt van tennisvedette en clubgenote Anja Lepoutre (samen met Trudy Groenman tot het illustere gezelschap der Vier Musketiers behorend). Ik zette de Australian Open aan en als alternatief voor het geluid van tennisballen en TV-commentaar speelde ik Windy & Warm op repeat af op de PC. Ik sloeg, met alleen een racket in de hand, mijn denkbeeldige ballen in Melbourne op het ritme van Chet Atkins. Meer en meer raakte ik in de ban van zijn nummer (en van mijn virtuele fore- en backhands).
Mijn blessure genas, na veel gerek en gestrek, net op tijd en in mijn hoofd zat Windy & Warm. Ongetraind, wat betreft tennis met een bal en op een baan, ging ik in april de competitie in. Mijn teamgenoten hadden de hele winter stevig gedraafd met schema's op hun apps en hadden les gehad van deze en gene tennisleraar. Ze snapten niet veel van mijn voorbereiding op de competitie. Mij deerde het niet zoveel; elke zaterdag stapte ik nu lekker relaxed in de auto van onze teamcaptain en liet me met het team naar de diverse parken rijden. In plaats van me bezig te houden met standen in de poule, met promotie en degradatie, met gamepoints, setpoints of oneerlijke tegenstanders, had ik mijn muziekje in de kop zitten. Ik kon telkens niet wachten om het ritme ervan te voelen in mijn slagen en voetenwerk. "If you don't watch carefully you'll miss the singing part of it", was het satirische commentaar vooraf bij Chet's vertolking. Ik had helemaal geen gezang nodig; aan de gitaarloopjes had ik genoeg: een twee, een twee, toek toek, toek toek. Standen deden er niet meer toe, uitslagen evenmin. Waar ik een jaar tevoren maar povertjes had gespeeld, stond ik nu elke week in de 'flow' op de baan.
Het was de muziek geweest die me in staat had gesteld te kunnen focussen en het was de muziek die me telkens opnieuw in de 'flow' had gebracht. En zo had ik, voor mijn eigen gevoel, mijn beste seizoen ooit. En zo ontdekte ik de link tussen tennis en muziek; tussen muziek en flow. Nu nog Windy & Warm fatsoenlijk leren spelen!

Zie ook: 'De Reis Van De Held(in)'