Fototoek


Fotogalerie van Jan-Maarten Goedkoop

Kindermishandeling
Kindermishandeling

Let op: anticiperend op de 'EU vs Disinformation campaign' van de 'European External Action Service East Stratcom Task Force' en vanwege invoering van onder meer de Duitse 'Netzwerkdurchsetzungsgesetz' heeft de redactie van deze website besloten per 1 februari 2018 op alle politiek gevoelige items preventief 'SelfCensuur'* toe te passen.


Amnesty International over 'Vrijheid van Meningsuiting':
"Het recht op vrijheid van meningsuiting wordt in het VN-verdrag (BuPo) beschreven als de vrijheid om inlichtingen en denkbeelden van welke aard ook te vergaren, te ontvangen en door te geven, ongeacht grenzen en ongeacht de vorm."

'Kindermishandeling' 27 nov 2021 (laatst bijgewerkt op 04 dec 2021)

Vorige week, 14 t/m 20 nov 2021, was het 'De Week tegen Kindermishandeling'.
Goed om er nog eens expliciet bij stil te staan leek me.
Het onderwerp kwam op deze site ook al aan de orde via de song 'Ze Zouden Elkaar Nooit Meer Zien' en bij het thema 'Narcisme'.
Zie verder bijvoorbeeld ook: 'Het Klokhuis Over Kindermishandeling'

Eerst maar eens even het item: 'Het Klokhuis over Scheiden' , wat vaak gekoppeld kan worden aan Kindermishandeling. Bron: Het Klokhuis
Yvonne Smits, regisseur Het Klokhuis (NTR):
"Toen we deze tv-serie gingen maken, dacht ik: nu zijn kinderen veel opener dan vroeger, ook onderling. Dat bleek niet waar. Het is nog steeds een te emotioneel, te beladen onderwerp. Wij hopen dat de serie en de nieuwe site ikdurfniettezeggendat.nl kinderen zullen helpen hun verhaal te doen. Dat is heel belangrijk, want een scheiding is volgens experts een van de ingrijpendste gebeurtenissen in je leven, met grote gevolgen."

Hoe vaak gaat dit niet gepaard met 'Kindermishandeling'? Bron: Het Klokhuis

Zie hierover bijvoorbeeld ook: 'Kinderen moeten allereerst weten wat mishandeling is' en 'Team Kim'.
"Je hele jeugd kan je afgepakt worden, maar dat ene vriendelijke gezicht of dat schouderklopje kan een opening zijn naar de toekomst." Bron: 'Team Kim'.
Kan, want die opening komt er pas als je niet alleen het vertrouwen of het schouderklopje krijgt van diegene met het vriendelijke gezicht, maar uiteindelijk het zelfvertrouwen aan jezelf kunt geven om daar ook open voor te staan. Het lukt pas als je je masker durft af te zetten en de muur om je heen durft te slopen. Dat kan soms heel lang duren, hoeveel lieve gezichten je ondertussen ook bent tegen gekomen. Je moet toch eerst je, onterechte, schuldgevoel aan de kant kunnen zetten en de zelfhaat, die je ooit bezorgd zijn, kunnen overwinnen. Dat is lastig, want vaak ben je twee keer 'gestraft': eerst door de dader en daarna door je omgeving, die niet zit te wachten op 'slachtoffers'. Door het zwijgen toch te doorbreken kun je jezelf bevrijden en anderen laten weten en voelen dat ze niet alleen staan.

De kernvraag is natuurlijk: Wat verstaan we onder Kindermishandeling?
"Bij kindermishandeling gaat het om mishandeling, verwaarlozing en seksueel misbruik. Maar ook om kinderen die getuigen zijn van gezinsgeweld, omdat ook dat negatieve gevolgen kan hebben voor kinderen. Vaak is er sprake van een combinatie van vormen. Het zijn daarbij over het algemeen ouders die in hun zorg voor het kind tekortschieten. Maar zeker bij mishandeling en seksueel misbruik kan het ook gaan om andere volwassenen waar het kind zo afhankelijk van is dat hij zich er niet tegen kan verweren."
Wat kindermishandeling is, is in een officiële definitie vastgelegd in de Jeugdwet: "Elke vorm van voor een minderjarige bedreigende of gewelddadige interactie van fysieke, psychische of seksuele aard, die de ouders of andere personen ten opzichte van wie de minderjarige in een relatie van afhankelijkheid of van onvrijheid staat, actief of passief opdringen, waardoor ernstige schade wordt berokkend of dreigt te worden berokkend aan de minderjarige in de vorm van fysiek of psychisch letsel." Bron: De Week tegen Kindermishandeling

Centraal staat daarin dus de relatie van afhankelijkheid of van onvrijheid van het kind. Daarmee is het meest direct de kern van het probleem gedefiniëerd in mijn ogen: onvrijheid en gebrek aan vertrouwen.

Kinderen die in een dergelijke situatie terecht zijn gekomen zullen voor zichzelf trachten een antwoord te vinden op hun probleem. In een normale situatie is het de directe omgeving die daar juist als eerste voor in aanmerking komt.

Op een site als Verkenjegeest bijvoorbeeld wordt gesteld dat veel gedragsproblemen bij kinderen het gevolg zijn van een gebrek aan impulsbeheersing.
Dat zal bij veel mishandelde kinderen zeker een rol spelen. De site biedt ter oplossing van dat gedrag 'Zeven strategieën om kinderen impulsbeheersing te leren' aan.
"Gelukkig kan impulsbeheersing worden overgebracht en worden aangeleerd. Het is zelfs helemaal geen aangeboren vaardigheid. Het is heel goed mogelijk om kinderen al op jonge leeftijd te leren om hun impulsen te beheersen, zonder deze impulsen te onderdrukken. Je kunt dit op een heel bewuste en gezonde manier doen. Laten we eens kijken naar een aantal strategieën die je kunnen helpen om dit voor elkaar te krijgen."
Vervolgens worden deze strategiën behandeld.

Hier komt nu net precies het probleem van het mishandelde kind om de hoek kijken. In een 'normale' situatie waarin het kind lastig gedrag vertoont, zoals hierboven beschreven, dan kan de omgeving dat met zulke strategiën in goede banen leiden.
De basis hiervoor is het wederzijds vertrouwen tussen het kind en diens omgeving.
Bij kindermishandeling is dat nu net hetgeen wat stuk gemaakt is. Het effect ervan is tweeledig en dat werkt dus ook dubbel op. Het beste kan ik het zo uitleggen denk ik:
De omgeving die het kind in vertrouwen zou dienen te sturen doet dat niet, omdat zijn of haar gedrag nu juist de oorzaak van het gedrag van het kind is. Van een ouder die machtsmisbruik pleegt hoef je niet te verwachten dat diezelfde ouder zijn of haar kind empathisch en wijs zal gaan sturen. De dader kunnen we dus afstrepen als het gaat om het oplossen van de (gedrags)problemen van het kind.
Het tweede punt dat in deze strategiën verondersteld wordt is dat ervan wordt uitgegaan dat het kind, gecoacht door de omgeving, leert de beste keuzes voor zichzelf en zijn of haar eigen toekomst te maken.
Ook hier zullen we vergeefs kunnen gaan wachten op dit proces. De beste oplossing voor het kind is dat het fatale gedrag van de dader stopt en die keuze kan het kind nu juist niet maken. Het kind kan de oorzaak van de problemen niet wegnemen.
Daar komt dus weer het probleem van de afhankelijkheid om de hoek kijken.
Een kind dat mishandeld wordt zal er nooit in slagen die 'Zeven strategieën om kinderen impulsbeheersing te leren' succesvol te doorlopen.
Tenzij?

De enige oplossing ligt erin als het kind van buitenaf wel de kans geboden wordt om het gewenste proces te doorlopen. Maar dan nog kan het extreem lastig blijven.
Welke buitenstaander: buurvrouw, onderwijzer, huisarts, hulpverlener, sportleraar, ouder van vriendje of vriendinnetje, heeft de mogelijkheden om blijvend een positieve invloed uit te oefenen, zolang het kind telkens weer terug moet keren in die afhankelijke relatie? Wat zijn de consequenties wanneer de dader hiermee geconfronteerd wordt? Wat zijn dan de risico's voor het kind?

En wat nou als je als achtjarig jochie nou wel, onder druk, naar zo'n hulpverlener gaat en wat je daar met hangen en wurgen in vertrouwen durft te zeggen, wat toch een beetje als verraad voelt, wordt alsnog tegen je gebruikt wanneer die hulpverlener, die kinderpsycholoog, met de beste bedoelingen uiteraard, contact met de dader heeft opgenomen?
Dan denk je wel twee keer na voordat je ooit weer 'vrijwillig' naar een hulpverlener toe gaat. En vervolgens bouw je steeds meer muren om je heen en slaag je er steeds minder in de beste keuze voor jezelf te maken.
Dat proces gaat zich vastzetten in je denken en dat zal je niet zomaar meer los kunnen laten. Je hebt immers het bewijs gekregen en ervaren van de desastreuze gevolgen van het weggeven van je vertrouwen?

We kunnen bij dit alles denken aan de ‘Monkey Trap’ Bron: The Guardian 14 nov 2014
Als mishandeld kind in een afhankelijke relatie tot de dader zit je eigenlijk precies in deze val. En zoals coaches je adviseren je los te maken uit die val, gaat dat voor dit soort kinderen dan niet op.
Laten we maar eens kijken naar een vrij willekeurige Nederlandse site die op dit gebied adviezen geeft:
'Monkey Trap, Laat Los Voor Je Vrijheid' Bron: Bindu 05 mei 2021
"Jij kunt het gevaar begrijpen van dingen vast houden, die eigenlijk niet goed voor je zijn. Je moet je realiseren wanneer je een val maakt voor jezelf."
Dat klopt op voorwaarde dat je een vrij mens bent. Dat is nu dus ook weer het probleem voor het mishandelde kind. Ten eerste is het de vraag of het kind wel ziet dat het in een val zit, maar zelfs als het instinctief of bewust dat wel weet, dan nog is het punt dat de vrijheid ontbreekt om de juiste keuze te kunnen maken voor zichzelf.
De afhankelijkheidsrelatie zorgt ervoor dat het kind niet in vrijheid de beste keuze kan maken. En dus kiest het kind voor de slechtere optie, bijvoorbeeld die van het impulsieve gedrag.

Zo belandt een mishandeld kind in een vicieuze cirkel, in een val, waar het zolang de afhankelijke relatie voortduurt, niet zo maar eventjes uit zal kunnen klimmen. Een mishandeld kind loopt daardoor ook de kans elke uitgestoken hand af te wijzen, zelfs als het weet dat het wel mogelijk goed bedoeld kan zijn. Maar als het geen echte oplossing biedt, omdat de afhankelijkheid zal voortduren, is het weinig hoopvol die handreiking aan te nemen. Beter lijk je in de verdediging of in de aanval te kunnen gaan.

Daar komt dan nog een ander punt bij. We gingen er tot nog toe van uit dat het kind zich min of meer bewust is van het slachtoffer zijn. Dan is het al moeilijk genoeg hulp te verlenen en hulp te aanvaarden.
Maar wat nu als de dader je ook nog eens het schuldgevoel heeft aangepraat, dat niet hij of zij, maar juist jij, het kind, de dader bent? Dat jij geen slachtoffer bent, maar de oorzaak van het gedrag van de dader, van de aggressie en de manipulaties? Dat hulpverlening door de dader niet wordt aangereikt als een middel om je uit de ellende te helpen, maar als een dreigement, als een straf? Dat je Gezinsvoogd bij hem alleen thuis het gordijn dichtdoet en dreigt je in elkaar te slaan? Dat die voogd je leraar is op je eigen school? Dat je beertje van je wordt afgepakt en zogenaamd twee weken naar de IC van het ziekenhuis 'moet', omdat je hem in je frustratie eens een keer door de kamer slingerde? Als oorzaak en gevolg worden omgedraaid? Als je het verschil tussen dader en slachtoffer niet meer kunt ontrafelen en je daardoor een grote mate van zelfhaat opbouwt?
Dan wordt het nog veel lastiger om welke uitgestoken hand, ook later, zelfs maar vast te durven pakken: "Ik deug toch niet?"

Dan is er dus nog een belangrijk punt, dat hierboven al eventjes aangestipt werd. Een mishandeld kind is in de eerste plaats slachtoffer van de dader.
Vervolgens is de kans groot dat het onaangepast gedrag gaat vertonen naar de omgeving toe. Daarmee loopt het kind het risico opnieuw zich gestraft zal voelen, nu vanwege dit gedrag, dat door de omgeving, soms begrijpelijkerwijs, niet geaccepteerd wordt.
En dan is er nog de derde factor, namelijk dat het kind zichzelf verwijten zal maken en mogelijk zichzelf ook zal straffen, omdat het in de afwijzing van de omgeving een bevestiging kan gaan zien van het gevoel van 'eigen schuld'.
Niet verwonderlijk dat het een lange weg is om hieruit te ontsnappen en alle onterechte beeldvorming recht te kunnen zetten, om een eerlijk zelfbeeld terug te kunnen vinden. Om je gevoel van eigenwaarde te kunnen herstellen.

Wanneer lukt het dan wel?
Als je het mij vraagt op het moment dat er toch die iemand is die die hand uitsteekt, zoals hierboven al ter sprake kwam. Maar dat is dus niet genoeg, want je kunt die handreiking pas accepteren op het moment dat je jezelf niet meer als de 'dader' ziet en de vrijheid hebt gevoeld om hem te kunnen accepteren. Op de een of andere manier moet je dus toch eerst de overtuiging voelen over hoe de relatie tussen dader en slachtoffer nu werkelijk zat. Het kan gebeuren als iemand je een soort spiegelbeeld toont: iemand die zich min of meer opstelt zoals je het zelf vaak deed. Iets dat je tot dan niet zag omdat je teveel op jezelf gericht was. Dat je nu in die ander plotseling jezelf herkent. Dat die zichzelf, onnodig en onterecht, jouw de vraag stelt: "Vind je mij een domme sukkel?", terwijl jij geen enkele aanleiding ziet om dat te veronderstellen. Waarom zou je?
Daardoor kun je mogelijk bewust worden van het masker dat die ander, zo onnodig en onterecht, droeg en jij zelf dus vaak net zo. Dat je inziet dat je dat zelfs droeg tegenover je meest dierbaren. Dat is het moment waarop het muntje kan vallen.
Vaak is dat pas als je allang geen kind meer bent.

Hulp van buitenaf is dus cruciaal en de overheid zou dat als een van haar kerntaken moeten beschouwen. Hoe kan een kind anders ooit uit zo'n situatie ontsnappen?

Op 04 aug 2018 konden we hierover dit lezen:
'Om kindermishandeling te stoppen, moeten we eerst leren luisteren' Bron: Sociale Vraagstukken.
"In de 20 jaar die ze zich met dit onderwerp bezighoudt, ziet Van Gemert keer op keer dat de stem van het kind te weinig gehoord wordt."
Dat is dus een van de belangrijkste dingen die een kind nodig heeft: een stem en een luisterend oor. Maar dan nog, hoeveel vertrouwen kan het kind halen uit dat luisterend oor, zolang de afhankelijkheidsrelatie voortduurt? En wie moet dat bieden?

Op 27 jul 2018 kwam dit voorbij:
'Laat kinderen in pleeggezinnen praten over hun verleden' Bron: Anne Steenbakkers op Sociale Vraagstukken op 27 jul 2018
"De jongeren vertelden zelf aan welke voorwaarden moet worden voldaan opdat zij hun verhaal kunnen vertellen. Ten eerste willen ze dat hun gesprekspartner interesse toont in hen en in hun verhaal. Oprechtheid is hierbij belangrijk. Ten tweede vinden jongeren het belangrijk dat er een vertrouwensband is tussen hen en de gesprekspartner. Vertrouwen is iets wat volgens jongeren tijd kost om het te laten groeien, maar iets wat ook kwetsbaar is en snel verloren kan gaan."
Hier gaat het om uithuisgeplaatste kinderen en hun stem. Ook nu geldt weer dat luisteren belangrijk is en ook nu geldt opnieuw dat het kind het (zelf)vertrouwen moet zien te vinden dat haar mening en gevoel integer zijn en gerespecteerd worden. Niet alleen door de omgeving, het pleeggezin, maar vooral door het kind zelf. Het gevoel van eigenwaarde zou op nummer een behoren te staan. Basis ingrediënten daarvoor zijn vertrouwen en vrijheid.

Om tussentijds te overleven worden vaak trukendozen gebruikt zoals bijvoorbeeld deze:

'Please Hear What I'm Not Saying'  Charles C. Finn 1966:

"Don't be fooled by me.
Don't be fooled by the face I wear
for I wear a mask, a thousand masks,
masks that I'm afraid to take off,
and none of them is me"

'Masks' (Shel Silverstein)

Misschien dat tegen de achtergrond van bovenstaand verhaal dit artikel van Tom Lanoye me eerder dit jaar daarom zo aansprak: ‘De afbraak die de relschoppers aanrichten, is klein bier vergeleken met de afbraak onder Rutte’ Column Tom Lanoye in HUMO op maandag 01 feb 2021
"What the fuck is er aan de hand met Nederland?"
"De eeuwigdurende jeune premier Mark ging door zijn knieval – meer een schwalbe – een wezenlijk parlementair debat uit de weg. In ruil daarvoor verdeelde hij, schijnheilig schuldbewust, de verantwoordelijkheid over zoveel partners en actoren dat op den duur niemand nog aansprakelijk was."
"De afbraak die zij aanrichten, aan bushokjes en winkels, is klein bier vergeleken met de afbraak die – onder de volle aansprakelijkheid van de Rutte-doctrine – jarenlang is aangebracht aan de héle Nederlandse samenleving."
"Terwijl de duizenden gedupeerde families nog altijd okseldiep in de shit zitten, achtervolgd door schuldeisers en verbroken toekomstdromen."
Kennelijk riep het onbewust veel herkenning op. Dezelfde elementen vinden we hier terug als die welke in het thema Kindermishandeling aan de orde kwamen: misbruik van de macht en geestelijke mishandeling van onschuldigen, een afhankelijkheidsrelatie van gedupeerden met hun overheid, het omkeren van de rol van dader en slachtoffer, ze komen allemaal voorbij. Ze staan gewoon in de definitie van Kindermishandeling hierboven: "Elke vorm van voor een minderjarige bedreigende of gewelddadige interactie van fysieke, psychische of seksuele aard, die de ouders of andere personen ten opzichte van wie de minderjarige in een relatie van afhankelijkheid of van onvrijheid staat, actief of passief opdringen, waardoor ernstige schade wordt berokkend of dreigt te worden berokkend aan de minderjarige in de vorm van fysiek of psychisch letsel." Bron: De Week tegen Kindermishandeling

Het verklaart wellicht ook mijn gevoel van solidariteit met hen die onrecht wordt aangedaan, of het nu om kwetsbare mensen gaat of om onze natuur.

Dingen als dit dus, kwamen heel recentelijk voorbij. Wellicht kunnen ouders, de naaste omgeving, bestuurders en politici een beetje een indruk krijgen in wat voor soort vergelijkbare positie dit soort kinderen terecht zijn gekomen:
'Stop met het opsluiten van kinderen als misdadigers in een absurd systeem' Bron: Column Harriet Duurvoort in De Volkskrant van 01 dec 2021
"Een van de beklemmendste fragmenten is het moment waarop Jason zegt dat hij het makkelijker kon aanvaarden dat zijn broer, die hem ernstig mishandelde, nu eenmaal ‘niet spoorde’, dan dat ook hulpverleners, rechters niet te vertrouwen waren. Hij bepleit in zijn documentaire het afschaffen van de gesloten jeugdzorg."
Zelf ben ik van iets dergelijks ooit, een jaar of tien geleden, live getuige geweest: een meisje van rond de tien jaar werd bij een zorginstelling hardhandig de tuin in geduwd en de deur ging achter haar op slot. Vervolgens ging ze in paniek met haar hoofd tegen de aangrenzende muur beuken. Daarop kwam de 'zorg' naar buiten en fixeerden het kind hardhandig, doken er met meerdere personeelsleden met hun volle gewicht op, namen het kind in een ijzeren houdgreep en voerden haar vervolgens hardhandig af.
Uiteraard heb ik dit aangekaart bij de zorginstelling en de Kinderbescherming. Het zal je kind maar wezen dacht ik en als ouders weet je hier misschien niks van en krijg je er mogelijk ook nooit iets over te horen.
"Gesloten jeugdzorg kost minimaal 125 duizend euro per kind per jaar. Het is puur onrecht dat voor dit bedrag niet de intensieve hulp op maat kan worden gegeven die deze kinderen nodig hebben. Onze kwetsbaarste kinderen hebben behandeling, begeleiding, liefde en bescherming nodig. Niet een absurd systeem dat ze opsluit als misdadigers."
en:
"Den Haag Faalt
Het Kind Betaalt"
'Personeel klaagt over slechte jeugdzorg en hoge werkdruk: ‘Veel administratieve rompslomp’' Bron: AD 29 nov 2021
"Veel medewerkers in de jeugdzorg hebben er geen vertrouwen meer in dat gemeenten de hulp aan kinderen met problemen nog aankunnen. Ze klagen over slechte zorg, bureaucratie en onzekere contracten."
en dit:
'Juridische fuik overheid maakt burgers 'kansloos'' Bron: NOS 29 nov 2021
"Volgens deskundigen zijn er gelijkenissen met de toeslagenaffaire, waar burgers vanwege relatief kleine administratieve fouten volledige toeslagen moesten terugbetalen."
"Mensen die het niet mee hebben zitten en de taal niet voldoende vaardig zijn, kunnen minder goed procederen. Het kan soms tegenzitten in je leven dat je het niet georganiseerd krijgt", stelt hoogleraar bestuursrecht Ymre Schuurmans.
Zo is het maar net en daar vraag je in zulke situaties niet om. Machteloos in de tang, net als die mishandelde kinderen.

Bijsluiter:

Met een * aangeduide citaten behoren tot de grotere groep der Parodialen. Ze worden vooral veel gebruikt in de vierdelijns zorg. Parodialen worden specifiek ingezet bij klachten van verhoogd ego. De werkzame stof bestaat meestal uit Parodie of Satire, maar soms bevat het medicijn ook Ironie, Spot, Humor of aanverwante stoffen. Bijwerkingen zijn niet bekend. Het middel moet wel met terughoudendheid worden toegepast bij mensen met een chronisch tekort aan 'Selfspot'. Humor kan bij deze groep patiënten soms dodelijk zijn. In mildere vorm zijn effecten waargenomen van allergie en irritatie.  Deze verschijnselen verdwijnen meestal binnen een paar minuten. Wanneer de reactie heftiger is en langer aanhoudt is het raadzaam contact op te nemen met de huisarts. Neem altijd de betreffende Parodial mee, zodat uw arts weet welke stof van toepassing is.

: zoiets als , 'Geprüfte Sicherheit', voor de persvrijheid? Zie ook Sheila Sitalsing op 30 aug 2017