Fototoek


Fotogalerie van Jan-Maarten Goedkoop

Fototoek | Vrije Fotografie | Songteksten | Ze Zouden Elkaar Nooit Meer Zien

Ze Zouden Elkaar Nooit Meer Zien
Ze Zouden Elkaar Nooit Meer Zien
2017年01月06日
'Ze Zouden Elkaar Nooit Meer Zien'  © Jan-Maarten Goedkoop 2013

"En het was daar dat ik op zekere dag me afvroeg
Zullen we elkaar straks misschien nooit meer zien?"

Vrouw op de foto: Trees uit Ulestraten.

De tekstbewerking van dit lied is geïnspireerd op 'You'll Never Leave Harlan Alive' van Darrell Scott, hier gezongen door 'Patty Loveless'.

Zie ook het e-book 'Dun Door De Broek'.

Meer over kinderen en scheiden, nu eindelijk ook eens kijken door de ogen van kinderen zelf? Kan bij Het Klokhuis. Recensie van de serie in de Volkskrant van 19 jan 2017.

Yvonne Smits, regisseur Het Klokhuis (NTR):
"Toen we deze tv-serie gingen maken, dacht ik: nu zijn kinderen veel opener dan vroeger, ook onderling. Dat bleek niet waar. Het is nog steeds een te emotioneel, te beladen onderwerp. Wij hopen dat de serie en de nieuwe site ikdurfniettezeggendat.nl kinderen zullen helpen hun verhaal te doen. Dat is heel belangrijk, want een scheiding is volgens experts een van de ingrijpendste gebeurtenissen in je leven, met grote gevolgen".

En als we het er dan toch over hebben: hoe vaak gaat dit niet gepaard met kindermishandeling? Zie hierover bijvoorbeeld ook: 'Kinderen moeten allereerst weten wat mishandeling is' en 'Team Kim'.

"Je hele jeugd kan je afgepakt worden, maar dat ene vriendelijke gezicht of dat schouderklopje kan een opening zijn naar de toekomst". bron: 'Team Kim'.
Kan, want die opening komt er pas als je niet alleen het vertrouwen of het schouderklopje krijgt van diegene met het vriendelijke gezicht, maar uiteindelijk het zelfvertrouwen aan jezelf kunt geven om daar ook open voor te staan. Het lukt pas als je je masker durft af te zetten en de muur om je heen durft te slopen. Dat kan soms heel lang duren, hoeveel lieve gezichten je ondertussen ook bent tegen gekomen. Je moet toch eerst je, onterechte, schuldgevoel aan de kant kunnen zetten en de zelfhaat, die je ooit bezorgd is, kunnen overwinnen. Dat is lastig, want vaak ben je twee keer 'gestraft': eerst door de dader en daarna door je omgeving, die niet zit te wachten op 'slachtoffers'. Door het zwijgen toch te doorbreken kun je jezelf bevrijden en anderen laten weten en voelen dat ze niet alleen staan.

Update 19 okt 2017:
Frappant in deze context is de overeenkomst in emoties die vrouwen zeggen te voelen na een verkrachting. Ik werd er door gegrepen bij het lezen van 'Waarom Saskia Noort haar verkrachting jarenlang stilhield'. Seksueel misbruik, waaronder verkrachting, en kindermishandeling lijken meer op elkaar dan ik me van bewust was. Fysieke, maar ook geestelijke, kindermishandeling blijkt dus dezelfde effecten op iemand te kunnen hebben als verkrachting.
"Ik zweeg, omdat praten niet lukte, omdat ik me, als ik er alleen al aan dacht weer precies zo voelde als toen, halfnaakt in die tuin, kapot en van geen enkele waarde. Ik zweeg ook omdat ik merkte dat niemand op zo'n verhaal zat te wachten. De paar keer dat ik aan geliefden een glimp liet zien van wie ik eigenlijk was, namelijk een beschadigd bang kind, zij dit direct op zichzelf betrokken", aldus Saskia Noort in De Volkskrant van 19 okt 2017.

Update 08 nov 2017:
Nog eens reflecterend over de #MeToo discussie en bovenstaande link tussen kindermishandeling en seksueel misbruik werpt zich de vraag op: wat is nu eigenlijk de echte kern van het probleem. Ik ben geneigd te denken dat het uiteindelijk neerkomt op machtsmisbruik. Iemand heeft om welke reden dan ook iemand in zijn of haar macht. Het kan een ouder zijn over zijn of haar kind, een trainer in de sportwereld, de ontgroening bij een studentenvereniging, een partner in een foute relatie, of een werkgever op de werkvloer. Wie in dat soort situaties misbruik maakt van die macht beschadigd zijn medemens. Het gaat er dan niet eens om of dat fysiek, geestelijk, seksueel of hoe dan ook is. Het 'slachtoffer' is niet in de positie om zich eraan te ontrekken. Die machteloosheid is voor velen waarschijnlijk de grootste schade die is ervaren, samen met het schuldgevoel. Dat laatste wordt veelal ingegeven door de daadwerkelijke of vermeende reacties uit de naaste omgeving, zoals hierboven werd beschreven.

'Please Hear What I'm Not Saying'  Charles C. Finn 1966:

"Don't be fooled by me.
Don't be fooled by the face I wear
for I wear a mask, a thousand masks,
masks that I'm afraid to take off,
and none of them is me".

'Masks' (Shel Silverstein): why not just drop them and 'Be My Friend'?

Soms kom je toch zo'n brother of sister in arms tegen, die het, al dan niet bewust, voor elkaar krijgt dat je die stap kan maken. Vandaar ook dat 'Brothers In Arms' van Dire Straits voor mij een speciale betekenis heeft, net als 'Oh My Love' (ook hier in Songteksten) en 'Mother' van John Lennon of 'I Still Miss Someone' van Johnny Cash elders op deze site.

'People come into your life for a Reason, a Season, or a Lifetime'.

'The Power of Empathy', zie ook Brené Brown.

'De Stille Getuige'


'Ze zouden elkaar nooit meer zien'  © 2013 Jan-Maarten Goedkoop

Tussen de glooiende heuvels in het zuiden van Limburg
Vind je de plaats waar mijn wieg heeft gestaan.
En het was daar dat ik op zekere dag me afvroeg
Zullen we elkaar straks misschien nooit meer zien?

Het was eind jaren dertig en mijn vader was jong
Hij vroeg om de hand van zijn bruid.
Zei ga mee met mij ver weg van al deze donkere gaten
We zullen de mensen hier later vast wel weer zien

We gaan naar waar de zon eerder opkomt
Terwijl het hier regenen gaat
En we vullen onze glazen met heerlijke wijn
En we denken alleen wanneer gaan we hier weg?

Ze namen afscheid en vertrokken per boot
Die zijn vader zelf op de werf had gebouwd
Naar een huis daar ver in de tropen
Ze dansten op dat schip vol van het prille geluk

Niemand wist wat hen daar stond te wachten
Ze waren jong en vol goede moed
Ze droomden van de toekomst
Van kinderen en van nog zoveel meer

Mijn moeder werd ziek daar in de tropen
En ze nam de laatste boot weer naar huis
Mijn vader besloot er te blijven
Er was nog het werk dat hem riep

Amper weer thuis brak de oorlog al uit
Mijn moeder zocht schuil bij haar ouders
En mijn vader vocht verder voor zijn bestaan
Zouden ze elkaar ooit nog weer zien?

Het noodlot trof eerst mijn moeder
Maar al gauw was het de beurt aan mijn vader
De vijand bezette het land waar hij woonde
Op transport ging het naar een ver kamp

Terwijl mijn moeder de koude aardappelen at
Werkte mijn vader als slaaf aan het spoor
Ze konden elkaar niet bereiken
En zouden ze elkaar ooit nog weer zien?

Na vijf jaar van scheiding werd mijn vader bevrijd
En kwam hij per schip naar Holland weer terug
Mijn zus werd geboren en ik volgde daarna
Wie zei er we zullen elkaar nooit meer zien?

Maar de wonden die waren te diep
In plaats van liefde kwam de oorlog nu thuis
En na nog vele jaren van vechten
Gingen ze toch voorgoed uit elkaar

Met mijn zus en mijn moeder gingen we weg
Naar een stad daar hoog in het Noorden
Ver weg van mijn vader, die bleef er alleen
En de twee zouden elkaar nooit meer zien.

Tussen de glooiende heuvels in het zuiden van Limburg
Vind je de plaats waar mijn wieg heeft gestaan.
En het was daar dat ik op zekere dag me afvroeg
Zullen we elkaar straks misschien nooit meer zien?


'They would never see each other again' © 2017 Jan-Maarten Goedkoop

Between the rolling hills of southern Limburg
You will find the place where my cradle stood
And it was there that I wondered one day
Will we ever see each other again?

It was in the late thirties and my father was young
He asked for his bride's hand
Do you go with me far away from all these dark holes
We will see the folks here later again

We are going to where the sun rises early
While it's raining down here
We'll fill our glasses with delicious wine
And we'll only think when are we leaving this place

They said goodbye and left by boat
That his father himself had built on the yard
To a house far into the tropics
They danced on that ship full of joy

Nobody knew what to expect
They were young and full of good courage
They dreamed of the future
Of children and of so much more

My mother got sick there in the tropics
And she took the last boat home again
My father decided to stay there
There was still the job calling him

Just home again, the war broke out
My mother sought shelter with her parents
And my father fought further for his existence
Would they ever see each other again?

The fate first hit my mother
But soon it was my father's turn
The enemy occupied the country he lived in
On transport it went to a far away camp

While my mother was eating her cold potatoes
My father worked as a slave on the track
They could not reach each other for years
And would they ever see each other again?

After five years of seperation, my father was liberated
He returned to Holland by ship
My sister was born and I followed
Who said we will never see each other again?

But the wounds they were too deep
Instead of love, now the war came at home
And after many years of fighting
They finally broke up forever

With my sister and my mother I left
For a city high up in the north
Far away from my father, who stayed behind
And the two would never see each other again.

Between the rolling hills of southern Limburg
You can find the place where my cradle stood
And it was there that I wondered one day
Will we ever see each other again?