Fototoek


Fotogalerie van Jan-Maarten Goedkoop

Fototoek | Tennis

dutch, flag, holland, netherlands, nl icon
Archief en actuele foto's van regionaal, nationaal en internationaal tennis.  Klik op de knop AFBEELDING DETAILS, rechtsboven elke foto. Direct onder elke foto staat de fotocode. Bij elk album staat onderaan ook de SEARCH functie.
Wie belangstelling heeft voor een of meerdere foto's, kan het contactformulier gebruiken.


england, english, flag, great britain, inghilterra, italia, uk, united kingdom icon
Archive and recent pictures of local, national and international tennis. Push the button AFBEELDING DETAILS, on top of each picture. Right under the picture you will see the picturecode. At the bottom of each album you will also find the SEARCH function.
For more information please use the contactform.


Roger Federer op 16 juli 2017 na het behalen van zijn achtste titel op Wimbledon: "believe in your dreams".
Het geeft geen garantie voor succes, maar je kunt het wel zien als een van de basisvoorwaarden, naast talent, een goed lichaam, financiële middelen, de juiste trainingsomgeving en de factor geluk om er maar een paar te noemen.

Recente toernooien in 2018:
11 t/m 17 jun 2018: 'MLTC Meppel NRT 2018'. 'TAM naar Hoofdklasse 2018' op 3 jun 2018, 27 mei: 'Dagje TAM 2018' (om promotie naar de Hoofdklasse), '2018 Emmen van Leeuwen NRT', van 15 t/m 21 mei 2018, 06 mei 2018 'Dagje Cream 2018 II' en 15 april 'Dagje Cream 2018 I'.
Klik op knop AFBEELDING DETAILS (rechtsboven elke foto) voor meer info en links.

Tennisevenementen en Toernooiagenda's:
'Toernooien in Nederland': Internationale toernooien, inclusief Jeugd en ITF's, op site KNLTB.
KNLTB uitslagen.
Toernooi.nl.
NRT's (Nationale Ranglijst Toernooien).
JRT's (Jeugd Ranglijst Toernooien).
16 t/m 22 jul 2018:
Axians JRT**** Haren 2018
Tennis Europe.
Tennis Europe Junior Tour.
Tennis Europe Junior Tour Tournamentslists.
ITF.
ITF kalender vrouwen NL 2018.
ITF kalender mannen NL 2018.
Nieuw: $ 15.000 Future in Haren, vrouwen en mannen, van 28 aug t/m 03 sept 2018:
ITF Haren vrouwen.
ITF Haren mannen.
26 t/m 29 juli TSH in Haren:
2018 Tennis Europe Nations Challenge by HEAD.
Tennis Europe Nations Challenge by HEAD - Qualifying Rounds.


TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 11-11-2014.
Aflevering 1: 'Flow'.

In 2013 maakte ik een reeks vol van vijftig jaar in de competitie voor de GLTB te zijn uitgekomen. Hoewel ik maar op bescheiden niveau speelde beschouw ik de competitie van 2013 als die waarin ik relatief mijn beste tennis ooit speelde. Ik won ook nog eens tien uit elf partijen, maar dat eigenlijk terzijde. Gedurende de gehele competitie was ik elke zaterdag in de 'flow'. Waar kwam die vandaan?
Het begon eigenlijk met een oude droom uit de jaren zeventig: ik wilde leren gitaar spelen. Ik kocht destijds een akoestische gitaar en oefende zo af en toe, maar er zat niet veel schot in. Ik dacht van mezelf dat ik het niet kon, dat ik geen talent had en problemen bij het spelen had vanwege te stijve gewrichten en te korte pezen en zo. Ik gaf mijn pogingen op, maar bleef wel een groot liefhebber van muziek, met name van Americana. Met tennis kende ik die fysieke belemmeringen niet zo en die sport bleef een van mijn passies.

In 2011 bezocht ik ter gelegenheid van mijn verjaardag met een stel vrienden het Blues Festival 'Groeten Uit Grolloo'. Ik kreeg de smaak weer te pakken na het zien en horen van Erwin Java en van Cuby & The Blizzards en besloot een hernieuwde poging te wagen zelf te gaan gitaarspelen.  Ik wilde mijn veertig jaar oude gitaar inruilen en liet me adviseren in een muziekzaak in Borne,  waar ik een leuk gitaartje te koop had zien staan. "Ga eerst maar eens op die oude Yamaha van je spelen tot je de blaren op je vingers hebt en kom dan nog maar eens langs". Zittend lukte het nog steeds niet, maar staand kon ik de fysieke drempels nemen die me eerst onmogelijk leken. Vervolgens ging ik op zoek naar muziekles op internet. Ik las iets over finger-picking, over Travis-picking en uiteindelijk trof ik het nummer Windy & Warm van Chet Atkins (eigenlijk geschreven door John D Loudermilk). Ik was verkocht. Vervolgens vond ik ook nog eens een super enthousiaste navolger in Tommy Emmanuel (TED-Talk), die uitleg gaf hoe je je dit nummer (39.00 - 49.20) eigen kon maken.
Al gauw raakte ik overbelast van het oefenen; ik had de adviezen van 'Tony' iets te enthousiast opgevolgd. Ik kreeg een gitaarblessure, een 'A minor arm', vergelijkbaar met een tennisarm of een frozen shoulder en zo. Van tennistraining kwam in die winter niks meer. Ik besloot mijn oude trainingsvorm weer ter hand te nemen: de droogtraining met alleen een racket, zoals ik die lang geleden had nageaapt van tennisvedette en clubgenote Anja Lepoutre (samen met Trudy Groenman tot het illustere gezelschap der Vier Musketiers behorend). Ik zette de Australian Open aan en als alternatief voor het geluid van tennisballen en TV-commentaar speelde ik Windy & Warm op repeat af op de PC. Ik sloeg, met alleen een racket in de hand, mijn denkbeeldige ballen in Melbourne op het ritme van Chet Atkins. Meer en meer raakte ik in de ban van zijn nummer (en van mijn virtuele fore- en backhands).
Mijn blessure genas, na veel gerek en gestrek, net op tijd en in mijn hoofd zat Windy & Warm. Ongetraind, wat betreft tennis met een bal en op een baan, ging ik in april de competitie in. Mijn teamgenoten hadden de hele winter stevig gedraafd met schema's op hun apps en hadden les gehad van deze en gene tennisleraar. Ze snapten niet veel van mijn voorbereiding op de competitie. Mij deerde het niet zoveel; elke zaterdag stapte ik nu lekker relaxed in de auto van onze teamcaptain en liet me met het team naar de diverse parken rijden. In plaats van me bezig te houden met standen in de poule, met promotie en degradatie, met gamepoints, setpoints of oneerlijke tegenstanders, had ik mijn muziekje in de kop zitten. Ik kon telkens niet wachten om het ritme ervan te voelen in mijn slagen en voetenwerk. "If you don't watch carefully you'll miss the singing part of it", was het satirische commentaar vooraf bij Chet's vertolking. Ik had helemaal geen gezang nodig; aan de gitaarloopjes had ik genoeg: een twee, een twee, toek toek, toek toek. Standen deden er niet meer toe, uitslagen evenmin. Waar ik een jaar tevoren maar povertjes had gespeeld, stond ik nu elke week in de 'flow' op de baan.

Het was de muziek geweest die me in staat had gesteld te kunnen focussen en het was de muziek die me telkens opnieuw in de 'flow' had gebracht. En zo had ik, voor mijn eigen gevoel, mijn beste seizoen ooit. En zo ontdekte ik de link tussen tennis en muziek; tussen muziek en flow. Nu nog Windy & Warm fatsoenlijk leren spelen!


TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 29-01-2018.
Aflevering 2: 'The Inspirer'.

Het was januari 2012 dat we Roger Federer in de halve finale van de Australian Open zagen verliezen van Rafaël Nadal. Federer had al acht keer op rij geen Grand Slam toernooi meer gewonnen en velen schreven hem op dat moment af.
Roger zou te oud zijn, fysiek en mentaal niet meer opgewassen tegen spelers als Rafaël Nadal, Andy Murray en Novak Djokovic. De analyse klopte in zoverre dat Federer vaak tekort kwam als hij het gevecht met deze spelers aanging op de van hem bekende wijze. Wat was die speelwijze? Briljant en virtuoos tennis, afgewisseld met mentale dipjes. Federer kwam vaak achter, maar vervolgens ook geniaal weer terug. Tegen Nadal, Djokovic en Murray kon hij zich die zwakke momenten niet meer veroorloven. Daarvoor waren zij te sterk, te fit en te consistent. Roger werd dan uiteindelijk vaak in de verdediging gedrukt, met name aan de backhandzijde. Dan werd het een slijtageslag en daarin ging hij het meer en meer afleggen tegen deze rivalen.
Tijdens een Nationaal Jeugd Ranglijst toernooi in Haren in die zomer van 2012 deed het verhaal de ronde dat Roger aan het experimenteren was geslagen met zijn materiaal. Er werd gesproken over een groter racketblad, over een lichter frame en over een zachtere bespanning. Allemaal ingrediënten om sneller te kunnen spelen en met meer power. Maar wie het tennis kent, die weet dat power en controle meestal niet samengaan. Het zou dus voor de meesten van ons waarschijnlijk uitdraaien op een foutenfestival. Ons was geleerd 'percentagetennis' te spelen, om de rally op te bouwen, om de servicereturn eerst maar eens in het spel te brengen.
Roger Federer was kennelijk tot het inzicht gekomen dat het op de ouderwetse manier voor hem een verloren zaak zou zijn. De concurrenten waren domweg te sterk geworden. Wat Roger evenwel had, waar de meesten van ons niet over beschikken, is die virtuositeit, het bovenmenselijke balgevoel, de ongeëvenaarde timing. Waar wij tegen onze grenzen zouden aanlopen kon Federer opnieuw vertrekken.
Het jaar erop speelde ik in Leens een enkelspel tegen een dertig jaar jongere KLM-piloot. We hadden eerst gedubbeld en ik had vastgesteld dat hij behoorlijk sterk en fit oogde. Een beetje expres liet ik de dubbel daarom lopen, na verlies van de eerste set. De single zou anders een veel te zware kluif worden. Mijn partner had het wel door en had er ook wel een beetje begrip voor. Tot overmaat van ramp moesten we in een motterregentje de baan op. De ballen werden snel nat en het spel zou daardoor traag worden. Het was gedoemd een uitputtingsslag te worden, waarin ik waarschijnlijk het onderspit zou moeten delven.
Vlak voordat we de baan opgingen dacht ik aan bovenstaand verhaal over de aanstaande wederopstanding van Roger Federer. Ik sprak mezelf toe dat de service van de tegenstander een kans was in plaats van een probleem. Ik wist waar hij zou komen, in het servicevak, en ik wist dat het met natte ballen ook zwaar serveren zou worden. Daarom besloot ik elke service van mijn tegenstander direct aan te gaan pakken, om meteen agressief te gaan spelen. Het werkte en ik wist met de nodige moeite mijn eigen servicegames ook een aantal keren te winnen. Ik won krap de eerste set met 7-5, terwijl ik een paar setpoints tegen had moeten verwerken. In de tweede set zette ik deze tactiek voort, maar op 3-1 ging het licht een beetje uit. Ik was op. Vanachter het glas in de kantine zag ik mijn teamgenoten bezorgd toekijken. Ze hadden er weinig vertrouwen in toen ik in snel tempo 3-4 achterstond. Wat ze niet wisten, was dat ik gewoon moest herstellen en op die stand kon ik me weer oprichten. Mentaal was ik extra gemotiveerd. Terwijl ik daar stond te sjorren in de regen liep in een parkje in Dresden iemand die me heel nabij is rond met de hechtingen en plaatjes in een in elkaar geslagen gezicht. Aan hem wou ik deze overwinning opdragen en daarom was opgeven geen optie. Ik won drie games op rij en op het moment dat ik 4-4 maakte zag ik bij mijn tegenstander iets knappen. Hij kon er niet bij dat ik nog reserves had en was mentaal overdonderd door mijn eindsprint. De laatste twee games kreeg ik feitelijk van hem cadeau.
Na afloop in de kantine stelden we vast dat het leven soms raar in elkaar zit. "Ik durf niet bij jou in een vliegtuig te stappen en jij durft tegen een oudere speler je kansen niet te pakken".
De succesvolle comeback van Roger Federer lag toen nog in de toekomst verscholen, maar ik had al een beetje van zijn nieuwe ideeën geproefd. Toen Roger in 2017 Rafaël Nadal in de finale van de Australian Open wel versloeg, konden we zien waar hij de jaren ervoor mee bezig was geweest. Zijn plan werkte en hij pakte vervolgens tot en met januari 2018 nog eens drie Grand Slam titels.
Dankzij Roger Federer had ik in 2013 denk ik mijn mooiste overwinning op een tennisbaan behaald. Hij was voor Daan.


TOEK-Talk (alternatieve TED-Talk) 02-02-2018 (update 14 jun 2018).
Aflevering 3: 'De Reis van de Held(in)'.

Ter inleiding:
18 feb 2018:
King Roger Federer, opnieuw nr. 1 van de ATP, in Ahoy tegen Bemelmans in de 1e ronde: 47 minuten, tegen Dimitrov in de finale 55 minuten. Je hebt Helden, maar ook een Griekse God. "Als in zijn beste dagen", zegt een verslaggever. Nee, beter dan ooit!

18 feb 2018:
Nao Kodaira, een Heldin, niet alleen omdat ze de 500 meter won, maar misschien nog wel meer om wat ze daarna deed: het troosten van de onttroonde publieksfavoriet en titelverdedigster Lee Sang-hwa. Beiden huilen, de een omdat een droom uitkwam, de ander omdat een droom in duigen viel. Dan de empathie hebben om je gevoel te delen met je tegenstandster: een groots gebaar.

14 feb 2018:
Jorien ter Mors en de Reis van de Held(in). "Als je niet aan de start verschijnt, kun je ook niet winnen".

'De Reis van de Held(in)'.

'In his 1949 work The Hero with a Thousand Faces, Campbell described the basic narrative pattern as follows:
A hero ventures forth from the world of common day into a region of supernatural wonder: fabulous forces are there encountered and a decisive victory is won: the hero comes back from this mysterious adventure with the power to bestow boons on his fellow man'. bron: Wikipedia.

De schrijver en hoogleraar mythologie Joseph Campbell wijdde zijn leven aan het onderzoeken van oude mythen, sprookjes en andere verhalen. Campbell ontdekte een thema dat in verhalen uit alle culturen en windrichtingen keer op keer terugkwam.
Het algemene thema dat hij ontdekte noemde hij treffend 'De Reis van de Held'. Deze 'Reis van de Held' beschrijft in essentie de 'levensreis' of spirituele zoektocht die iemand aangaat op zoek naar zijn of haar eigen identiteit. bron: Nanco Vryland.

In zijn Reis van de Held onderscheidt Campbell zeven stappen.
1. Oproep tot het avontuur – De reis begint met een gebeurtenis – meestal iets onverwachts – die ons verlangen wekt. We worden wakker geschud,  geroepen en uitgenodigd om op weg te gaan. Dat is het begin van de reis. Tenminste, als de held daadwerkelijk durft te luisteren naar de oproep. De weg kiest de held, maar kiest de held ook de weg…?

2. De overwinning van weerstanden – De roep nodigt de held uit iets te doen wat – vanuit zijn huidige referentiekader – helemaal niet kan. Er zijn duizend en één goede redenen om niet aan de roep te beantwoorden. Deze weerstand staat symbool voor het loskomen van je huidige omgeving en referentiekader. De medeleden van de groep waartoe de held behoort dreigen meer of minder subtiel met uitstoting en appelleren hiermee aan zijn angst voor eenzaamheid. Wie denk je wel dat je bent? Dat is toch niets voor jou? Je kunt ons toch niet in de steek laten? Etc. Als de held besluit los te komen, zal hij ontdekken dat er veel meer mogelijkheden zijn dan hij ooit voor mogelijk had gehouden. De beperkingen zaten dus eerder in hemzelf, dan buiten hemzelf. 'Every boundary is conceptual', zei Deepak Chopra al.

3. Magische helpers langs de weg – Als de held heeft besloten zijn weg te kiezen, vindt al snel een ontmoeting plaats met een beschermende figuur. Vaak in de vorm van een oude man of vrouw. Deze 'gids' staat symbool voor de weldoende, behoedende kracht van het lot. De boodschap is dat de vrede van het paradijs, voor het eerst gekend in de moederschoot, niet voorgoed verloren is gegaan al heeft de held zich losgemaakt van zijn oorspronkelijke (en ergens veilige) habitat. In zijn reis vindt de held alle krachten van het onbewuste aan zijn zijde.

4. De wachters aan de drempel – Met de personificatie(s) van het lot als zijn gids vervolgt de held zijn weg tot aan de grens van het onbekende. Daarachter ligt de duisternis. Het onbekende, het gevaar. Zoals er achter de ouderlijke bewaking gevaar is voor het kind en voorbij de bescherming van zijn gemeenschap gevaar is voor het lid van de stam. De held is op de grens van zijn comfortzone gekomen. Het overschrijden van die grens betekent het ontmoeten van je angst. Maar voor iedereen die over moed en bekwaamheid beschikt, zal het gevaar wijken.

5. De weg der beproevingen – Zodra de held de drempel heeft overschreden – en daarmee zijn comfortzone heeft uitgebreid – betreedt hij een droomlandschap vol vreemde, veranderlijke en tweeslachtige vormen. Al deze externe vormen staan symbool voor zijn eigen innerlijke angsten. Met het onder ogen zien van de vormen, ziet de held zijn eigen angsten onder ogen. 'Alles wat je buiten tegen komt is een uiting van wat je van binnen nog niet hebt verwerkt', zei Jung al.

6. De mystieke bruiloft (vereniging) – Als alle hindernissen en monsters zijn overwonnen volgt meestal een mystiek huwelijk tussen de triomferende held en de godin/koningin van de wereld. Deze godin staat symbool voor volmaakte schoonheid, het antwoord op al het oorspronkelijke verlangen van de held. De held is een heel mens geworden. Zijn rol in de samenleving (ego) is één geworden met de kracht van zijn innerlijke wezen (zelf).

7. De terugkeer naar de wereld – Net zoals de tocht van een bergbeklimmer pas goed is afgelopen als hij weer veilig beneden aan de berg staat, is de reis van de held pas afgelopen als hij weer is teruggekeerd naar zijn eigen wereld. Hij wordt hierbij geconfronteerd met de 'botsing' met de wereld. Hoe vertaalt de held zijn inzichten naar de wereld? Hoe brengt hij het geleerde over? Hoe vertelt hij opnieuw wat al duizendmaal juist verteld is, maar verkeerd is begrepen? Dit is de laatste taak van de held. Een valkuil hierbij is je eigen weg dwingend aan anderen op te leggen. In plaats hiervan kan de held nu zelf 'magisch helper' worden door anderen te bemoedigen ook hun eigen weg te gaan.

Tot zover Joseph Campbell en Nanco Vryland.

In de tenniswereld, maar natuurlijk ook daarbuiten, wordt 'De Reis van de Held' vaak aangegrepen om mensen te stimuleren tot het leveren van topprestaties, tot het behalen van succesvolle doelen: 'Geloof in je dromen', of om met Joseph Campbell te spreken: 'Follow your Bliss' en succes zal je deel zijn.
Roger Federer sprak na afloop van Wimbledon 2017 dezelfde woorden. In 2018 vervolgde hij na de winst van de Australian Open met: 'It's a dream come true and the fairy-tale continues'. Het leven van Federer voldoet compleet aan de verhaallijn zoals Campbell die in 1949 schetste.

Om een toptennisser, topsporter, te kunnen worden moet alles kloppen. Je moet fysiek, technisch, tactisch en mentaal sterk zijn. Om dat te kunnen realiseren moet aan een aantal randvoorwaarden zijn voldaan. Je hebt een sterk en gezond lichaam nodig, je dient over het nodige talent te beschikken, je hebt een bepaalde mentale instelling nodig, je moet de juiste omgeving treffen waarin je je talenten kunt ontplooien, je hebt voldoende financiële middelen nodig en je hebt een portie geluk nodig. Bij een man als Roger Federer kwam dat allemaal samen in een enkele persoon. Het maakt hem tot de beste tennisser aller tijden, in ieder geval voor dit moment.

Het is verleidelijk om je aan een man als Roger Federer te willen spiegelen. Als ik hetzelfde doe als Roger Federer, word ik dan niet de nieuwe held?
Op zich is het prachtig om je door zo’n ster te laten inspireren. Je kunt veel leren van zijn reis, van de hindernissen die hij heeft overwonnen, van de briljante oplossingen die hij bedacht, van zijn uitstraling op de baan en erbuiten, van zijn techniek en zelfs van zijn werklust, die groter schijnt te zijn dan wij vaak denken.
Toch zit er ook iets achter deze heldenstatus waar wij ons vaak denk ik niet van bewust zijn. Een held als Roger Federer verschijnt in de media omdat hij een winnaar is. En het gezegde luidt: ‘The Winner Takes It All’. Zo is het natuurlijk ook. Alles wat Federer over zichzelf zegt klopt voor hem. Het was zijn weg en het is zijn heldendom.
Het gevaar schuilt erin om dat een op een op jezelf toe te willen passen. De gedachte dat je iemands weg kunt navolgen, kunt kopiëren, is verleidelijk. Waarin schuilt het gevaar dan precies? Alles wat Roger Federer tot held maakte is slechts ten dele na te maken, na te doen. Niemand is een kloon van een ander en dus zijn vrijwel alle uitgangspunten voor iedereen weer verschillend. De enige weg die we kunnen gaan is onze eigen weg, met onze eigen obstakels en uitdagingen. Of we ons doel zullen halen, zal niemand ons kunnen zeggen.

Als voor iedereen zou gelden, dat wanneer we maar hard genoeg werken om alle obstakels uit de weg te ruimen, we ons doel zouden kunnen bereiken, dan zouden we allemaal held(in) worden. Dat kan helaas niet in de verhaallijn van Campbell, want de held boekt de ‘decisive victory’, de beslissende overwinning. Dat kan niet als we allemaal winnen, dan zijn er geen verliezers meer en kun je je dus ook niet meer onderscheiden.
Wie in het hoofdtoernooi van Wimbledon uitkomt, gaat de strijd aan met in totaal honderdachtentwintig concurrenten. De spelregels zeggen dat er slechts een winnaar uit voort komt. Elk jaar moeten honderdzevenentwintig spelers en speelsters accepteren dat zij niet de ‘decisive victory’ geboekt hebben en dus niet hebben voldaan aan de heldenstatus. Voor hen komt het sprookje dus niet uit. Een tenniscarrière duurt gemiddeld zo’n tien tot vijftien jaar. Een Wimledonheld(in) worden is dus maximaal weggelegd voor vijftien mannen en vrouwen van jouw generatie. Als alles mee zou zitten is de heldenstatus dus nog steeds maar voor een enkeling weggelegd.

Persoonlijk ken ik zo’n talent dat graag tennisheldin wou worden. Ze had al op jonge leeftijd haar eigen website: ‘The Road to Wimbledon’. Het was haar droom, en vast ook die van haar ouders en haar trainer. Ze was ook echt een talent en een keiharde werkster. Geteisterd door blessureleed moest zij haar droom evenwel al als junior opgeven. Er viel niets op haar weg aan te merken: ze had er alles aan gedaan om een heldin te worden. Ze werd het echter niet. Maar zelfs als dit talent haar blessureleed bespaard was gebleven, dan nog was er geen enkele garantie geweest voor succes. En dat geldt dus voor de meesten van ons.

'De Reis van de Held' is niet voor niets geschreven door een man die zich had verdiept in sprookjes en mythes. Sprookjes bestaan in het echt per definitie niet, ook al gebeuren er soms sprookjesachtige dingen in het leven, zoals de De parabel van Hermien ons recentelijk nog liet zien. Voor een enkeling komt de droom soms wel  uit, als was het een sprookje. Serena Williams en Roger Federer behoren tot die uitzonderlijke aardse wezens.
Wij kennen hen uit de media. Al die anderen, die waarschijnlijk even hard hun best deden en even hard droomden van een heldendom, maar die die status niet bereikten, kennen wij nauwelijks. Ze komen niet op TV, verschijnen vrijwel nooit in de media. Hun reis strandt ergens halverwege in het zand en niemand die het opmerkt, behalve de naaste omgeving, de dierbaren. Dat maakt dat we als ‘gewone’ mensen een zwaar vertekend beeld krijgen van het Heldendom.

Jonge mensen 'De Reis van de Held' voorhouden is in mijn ogen daarom soms best een beetje gemeen. Wij projecteren onze fantasiewereld, onze onvervulde verlangens als volwassenen, er mee op kinderen, die geen sprookjesfiguren zijn, maar gewone aardse wezens. De meeste van hen zullen het doel nooit bereiken, hoe hard ze hun best ook doen. Daarmee treft ze geen enkele blaam. Toch zullen velen van hen de teleurstelling van het uitblijven van de heldenstatus als een last en een falen voelen en er een volledig onterecht schuldgevoel aan over houden. Dat is niet fair. Het is niet eerlijk en rechtvaardig om kinderen onze helden voor te houden en te zeggen: "als jij maar genoeg je best doet, dan kun jij dat ook".

Is 'De Reis van de Held' dan een zinloos iets? Nee, zeker niet. Het is mooi als jongeren een droom hebben en het is inspirerend als je een rolmodel hebt om een droom te willen realiseren. Vertel de kinderen er dan wel bij dat ze op reis gaan en dat het om de reis gaat en je nooit weet of je ooit op de geplande bestemming aan zult komen. Is dat erg? Nee, waarom zou dat erg zijn? De reis kun je ook zien als een boeiende leerschool. Misschien kom je halverwege wel iets tegen, waardoor je besluit alsnog op een andere bestemming af te gaan. Een ander doel dat beter bij je past, waar je meer talent voor hebt, of waarbij je je meer thuis voelt.
Ben je achteraf gezien misschien niet vaak een grotere held(in) als je geen held(in) geworden bent? Als je je doel niet hebt bereikt, maar wel de uitdaging van de reis bent aangegaan? Als je niet goed genoeg was om een held(in) te worden, maar uiteindelijk van jezelf wel geaccepteerd hebt 'dat niet alles kan, dat je niet alles kunt'. Of om met Dirk de Wachter te spreken:  "We willen alles perfectioneren, alles lijkt maakbaar, als je maar hard genoeg je best doet. Zelfs in de liefde willen we de ander kneden, zoeken we naar de perfecte relatie op maat. We zijn ziek in maakbaarheid". bron: De Wereld Morgen Be 5 mei 2015.
Waarom niet gewoon soms een beetje meer deze mindset: Coney Island Cakewalk, Macyn Taylor on a Petros Parlor? Wel tien jaar oefenen!

Update 22 mei 2018:
Terugkijkend op bovenstaand verhaal over 'De Reis van de Held' bleef bij mij toch een beetje de vraag hangen: is het nu het streven waard om een Held te zijn, dan wel te worden, los van de kans van slagen? Toen ik er wat langer over nadacht kwam ik erachter dat die vraag ingegeven werd door de redenering dat succes, de Held zijn of worden, tot meer geluk zou leiden. Het idee dat geluk maakbaar is door succes te boeken is verleidelijk en wordt weids uitgedragen op veel coaching sites, voor zowel het bedrijfsleven als voor ons privéleven. Toch is het maar de vraag of er wel een link bestaat tussen de twee. Uit tal van onderzoeken blijkt dat het aantal psychische problemen bij succesvolle mensen beduidend hoger ligt dan bij minder beroemde personen. Dat betekent nog niet dat er een causaal verband bestaat tussen die twee zaken. Bekendheden trekken bijvoorbeeld veel meer aandacht en hun problemen dus ook, maar psychiaters bevestigen dit beeld toch ook wel vanuit hun praktijk. Het zou bijvoorbeeld kunnen zijn dat succes bepaalde karaktereigenschappen vereist, die mogelijk sneller aanleiding geven tot geestelijke problemen (of het probleem zijn), zoals bijvoorbeeld narcisme. Daarmee is overigens dus ook nog niet gezegd dat succes ertoe leidt dat mensen ongelukkig worden. Het verband tussen geluk en succes lijkt eenvoudig weg lastig aantoonbaar. Mogelijk kan iemand die enigszins goed in zijn of haar vel zit meer genieten van succes dan iemand bij wie dat niet het geval is, maar daarmee is geen verband tussen geluk en succes aangetoond. 
De kans op succes is op zich relatief klein, de kans om een Held(in) te worden nog kleiner. Maar als blijkt dat succes geen extra levensgeluk biedt, dan rijst de vraag: waarom dat succes nastreven?
Wellicht is het zo dat er andere factoren zijn die bepalen of iemand enigszins gelukkig is: liefde, verbinding om er maar een paar te noemen. Wie dat is, een beetje gelukkig, en om andere dan obsessieve redenen ook nog eens succesvol is of wordt kan daar mogelijk meer voldoening in vinden. Succes is dan misschien een bijproduct van een liefde, een passie. Het succes op zich levert dan misschien niet veel extra levensgeluk op, het was er wellicht slechts een zijdelings gevolg van. Obsessieve en blinde ambities leveren dan mogelijk wel succes op, maar zouden daarbij van weinig invloed kunnen zijn op het uiteindelijke geluksgevoel.
Deze constatering zet de 'Reis van de Held' toch wel in een ander perspectief.

Update 04 jun 2018:
'Reportage Tennisacademie Nadal'. Bron: De Volkskrant 04 jun 2018.
"Het eerste wat ik tegen de kinderen zeg als ze bij ons komen, is dat ze nooit proftennissers zullen worden. Wat zij hun plan A noemen, is in werkelijkheid plan B. Dan kijken ze me verrast aan, maar in 99,9 procent van de gevallen heb ik gelijk", zegt oprichter van de Academy Alexander Marcos.
"Wij garanderen wel dat we na zes jaar een goed opgeleide tiener afleveren, die overal terecht kan. Het is een investering in het leven, want het is in elk beroep moeilijk om tot de beste honderd van de wereld te behoren. Of je nu journalist of tennisser bent. Misschien wordt maar één kind van deze academie proftennisser", betoogt coach Joel Figueras.
Is dit niet precies waar het om gaat in de 'De Reis van de Held(in)'?

Update 14 jun 2018:
'Zesjescultuur maakt plaats voor strijd om hoge cijfers - wat doet dat met jongeren?' Bron: De Volkskrant 16 mrt 2018.
"De prestatiemaatschappij en het bijbehorend perfectionisme baart psychologen en psychiaters zorgen. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie WHO vormen mentale aandoeningen voor adolescenten de grootste risicofactor voor overlijden, onder meer door suïcide en arbeidsongeschiktheid".
Dat is dus de keerzijde van het Heldendom.

Klik op knop AFBEELDING DETAILS (rechtsboven elke foto) voor meer info en links.