Fototoek (Songteksten) https://www.fototoek.nl/zenphoto Welkom bij Fototoek. De galerie, die als fotogalerie begon maar langzaam aan is uitgegroeid tot een soort van fotoblog, bevat onderstaande vier hoofdthema's (Dagelijks 'kakelverse' of bijgewerkte teksten en updates).Klik op de knop AFBEELDING DETAILS, rechtsboven elke foto. Direct onder elke foto staat de fotocode. Bij elk album staat rechts onderaan ook de SEARCH functie. Daarmee kan de volledige galerie doorzocht worden op trefwoorden. Wie belangstelling heeft voor een of meerdere foto's, kan het Contactformulier gebruiken. Welcome at Fototoek. The gallery, which started out as a photo gallery but gradually grew into a kind of photo blog, contains the following four main themes (Daily 'farm fresh' or updated texts and updates).Push the button AFBEELDING DETAILS, on top of each picture. Right under the picture you will see the picturecode. At the bottom right of each album you will also find the SEARCH function. Thereby you can seek out the entire gallery on keywords.For more information please use the Contactform. 'Tennis' met oa.: Toernooiagenda's, uitslagen en alle tennisalbums24 aug t/m 01 sep 2019: '2019 SportStroom World Tennis Tour Haren'12 t/m 18 aug 2019: '2019 Broekhuis Peugeot World Tennis Tour Oldenzaal'05 t/m 11 aug 2019: '2019 REO StaanArbo NRT***'**** Open'25 t/m 28 jul 2019: '2019 Tennis Europe Nations Challenge by HEAD Haren''Vrije Fotografie' met oa.: 'Songteksten' als 'Les Passantes' en 'La Mauvaise Réputation' (Georges Brassens), 'Girl from The North Country' (Met rehearsal Dylan en Cash), 'I Still Miss Someone' (Met Take 5), 'Positively 4th Street', 'King Harvest' (The Band) en een blaadje 'Politiek', verder 'Landschap en Natuur' met oa.: 'Herfst', 'Tussengebied', '2019 Staatsbosbeheer -2.0' en 'Plan Toek''Contouren' met oa.:'Regenboog', waarin onder meer: 'The Thorn' ("Dank dat u ons scherp houdt!"), 'Energietransitie' (Met oa. Autorijden voor EcoDummies), 'Nederland Polderland', 'Nederland Gedoogland' (Gedogen of niet gedogen, that is the question), 'Het Gekleurde Plastic Polder Rietje' (Met, ja nu al, prognose uitslag TK Verkiezing 2021!), 'PSP Poster 1971' (Hoe actueel het 'Verkiezingsprogramma PSP 1971', over oa. Milieu!), 'Vluchtelingen', 'Journalistieke Handel', 'De Reis van de Held(in)', 'Narcisme' en 'Anarchisme''E-books' met: 'Dun Door De Broek', 'Goedkoop door Amerika' en de Engelstalige versie ervan 'Cheap Through The States'De vier hoofdthema's hieronder (Klik op afbeelding): Sat, 22 Feb 2020 12:20:56 +0100 Sat, 22 Feb 2020 12:20:56 +0100 http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss ZenPhoto RSS Generator Girl From The North Country (Songteksten) Girl From The North Country'Girl from The North Country'  Bob Dylan

"Well, if you go when the snowflakes storm,
When the rivers freeze and summer ends"

In 1962 zong Dylan 'Girl From The North Country' al tijdens deze live-opname. Samen met Johnny Cash speelde Dylan in 1969, in de periode van de fameuze Nashville Recordings, deze uitvoering van 'Girl From The North Country'. En hier een fantastische proefopname van Dylan en Cash: Girl from the North Country (Rehearsal)
Een beetje heiligenschennis, maar toch wel erg grappig is deze persiflage van 'Girl From The North Country'. Voor de clou is het vooraf bekijken van de sessie van Dylan en Cash in Nashville met 'One Too Many Mornings' aan te raden.
Meer Dylan oa. in het Contouren album en ook in het album Greenwich Village.

'Girl from The North Country'  Bob Dylan

Well, if you're travelin' in the north country fair,
Where the winds hit heavy on the borderline,
Remember me to one who lives there.
She once was a true love of mine.

Well, if you go when the snowflakes storm,
When the rivers freeze and summer ends,
Please see if she's wearing a coat so warm,
To keep her from the howlin' winds.

Please see for me if her hair hangs long,
If it rolls and flows all down her breast.
Please see for me if her hair hangs long,
That's the way I remember her best.

I'm a-wonderin' if she remembers me at all.
Many times I've often prayed
In the darkness of my night,
In the brightness of my day.

So if you're travelin' in the north country fair,
Where the winds hit heavy on the borderline,
Remember me to one who lives there.
She once was a true love of mine.]]>
Songteksten Tue, 22 Jan 2019 12:29:15 +0100
Too Country (Songteksten) Too Country'Too Country'  Bill Anderson 2001

"Are the biscuits too fluffy, is the chicken too fried
Is the gravy too thick, are the peas too black-eyed?"

James William Anderson III (born November 1, 1937), known as Whisperin’ Bill Anderson, is an American country music singer, songwriter and television personality. He has been a member in long standing of the weekly Grand Ole Opry radio program and stage performance in Nashville, Tennessee, since 1961. He has released more than 40 studio albums and has reached No. 1 on the country charts seven times: "Mama Sang a Song" (1962), "Still" (1963), "I Get the Fever" (1966), "For Loving You" (with Jan Howard, 1967), "My Life (Throw It Away If I Want To)" (1969), "World of Make Believe" (1973), and "Sometimes" (with Mary Lou Turner, 1976). Twenty-nine more of his singles have reached the top ten. Bron Wikipedia

Op zoek naar de betekenis van deze song kwam ik langs Songmeanings. Misschien wel veelzeggend was daar het commentaar: "no comment".
Zelf kwam ik niet veel verder dan 'Te Stamppot'* en het wierp me even terug in de tijd naar deze twee mannen die in 1976 voor de deur van een eenzaam en afgelegen huisje langs een verlaten weg in Kansas (USA) hun potje aan het koken waren. Toch zeggen de foto en de songtekst samen misschien wel meer over de huidige USA dan menig serieuze studie. "Maybe now I do understand."

'Too Country'  Bill Anderson 2001

Too country what's that
Is that like too Republican or too Democrat
Is it too far too the left, too far to the right
Too straight down the middle, is it too black or too white?

Are the biscuits too fluffy, is the chicken too fried
Is the gravy too thick, are the peas too black-eyed
Is the iced tea too sweet, does it have too much tang
Are there too many lemons in Mama's lemon meringue?

Are the roses too red, is the sunshine too bright
Are there too many stars in the heavens at night
Are there too many fish that still jump in the stream
Is the sky too blue, is the clean air too clean?

Too country what's that
Is it too many pearls of wisdom under Grandpa's old hat
Is it just too old-fashioned, is it just too antique
Is the question too strong, is the answer too weak?

Is the grace too amazing, is the steeple too tall
Are there too many "yes sirs", "yes ma'ams" and "how're y'll"
Is the message too real, too close to the bone
Do the fiddle and steel remind you too much of home?

Is honest and true just not in demand?
Too country, too country, too country I don't understand...

Een andere uitvoering is die samen met Brad Paisley.


Vooruit dan, bij deze ook een flitsvertaling van deze legendarische song:

'Te Stamppot'*  Jan-Maarten Goedkoop 2018

Te stamppot, wat moet je daarmee
Is dat te VVD, of juist te SP
Is het te ver naar de linker, te veel naar de rechter flank
Te recht door het midden, te veel gekleurd of te blank?

Zijn de koekjes te luchtig, is de kip te gebraden
Is de jus te dik, heeft 't stoofvlees dan te veel draden
Is de ijsthee te zoet, bijt hij te veel in de wang
Zitter er te veel citroenen in de meringue van mam?

Zijn de rozen te rood, schijnt de zon te strak
Zijn er 's nachts te veel sterren aan 't hemeldak
Springen er te veel vissen daarginds in de stroom
Is de lucht dan te blauw, is de lucht soms te schoon?

Te stamppot, wat is het
Zitten er te veel parels van wijsheid onder opa z'n pet
Is het gewoon te ouderwets, is het gewoon oude hap
Is de vraag te sterk, is het antwoord te slap?

Kan genade te groot zijn, rijkt de toren te hoog
Kan een vriendelijk woord nog wel door de boog  
Is de boodschap te waar, te dicht bij het kruis
Laten viool en gitaar je te veel verlangen naar thuis?

Is eerlijk en waar niet langer de vraag?
Te stamppot, te stamppot, te stamppot Snap het niet tot op vandaag...

Update 01 aug 2019:
'Is deze foto te naakt? Facebook vindt van wel en haalt Nederlands Fotomuseum in Rotterdam offline'. Bron: AD 01 aug 2019.

Update 07 jan 2019:
'Homohaatmanifest' radicale christenen wekt woede. Bron: AD van 06 jan 2019.
"Het manifest is een Nederlandse vertaling van het Amerikaanse Nashville Statement."
Zou het dan toch kloppen, wat ik eigenlijk maar een beetje ironisch had vertaald in 'Too Country'? En is dit het Nederland van de 'joods-christelijke traditie'? Ja dus. De SGP als gedoger van de partij die zegt te geloven in de 'Verlichting'? Ja dus.
Daarom heb ik het laatste couplet van 'Too Country'(Te Stamppot)* maar een beetje aangepast om in de 'traditie'* te blijven. In plaats van 'Te Stamppot' zou ik vandaag het nummer misschien wel de titel hebben meegegeven van 'Te Homo'*

Wat is nu eigenlijk dan de vraag?
Zijn de mannen te homo
Zijn de vrouwen te lesbo
Te Homo Te Homo Te Homo Niet te snappen toch vandaag?

Toch ook nog maar weer even dit boek lezen:  Lex Heerma van Voss (Wereldgeschiedenis van Nederland). Niet alleen u en ik, maar vooral ook onze premier Mark Rutte, afgestudeerd historicus uit Leiden. Waarom hij? Nou, lees dit maar eens:
'Ruttes Romeinse Rijk'. Bron: Jona Lendering in Historiek van 27 nov 2015.
"Kortom, Rutte heeft niet de inhoudelijke kennis en mist de ambachtelijke vaardigheid die een doctoraalbul rechtvaardigen. Dit roept de vraag op hoe hij dan ooit heeft kunnen afstuderen als historicus. En die vraag bedoel ik niet als een grappige plaagstoot – er is écht iets in Leiden dat mij zeer verontrust."


Bijsluiter:

Met een * aangeduide citaten behoren tot de grotere groep der Parodialen. Ze worden vooral veel gebruikt in de vierdelijns zorg. Parodialen worden specifiek ingezet bij klachten van verhoogd ego. De werkzame stof bestaat meestal uit Parodie of Satire, maar soms bevat het medicijn ook Ironie, Spot, Humor of aanverwante stoffen. Bijwerkingen zijn niet bekend. Het middel moet wel met terughoudendheid worden toegepast bij mensen met een chronisch tekort aan 'Selfspot'. Humor kan bij deze groep patiënten soms dodelijk zijn. In mildere vorm zijn effecten waargenomen van allergie en irritatie.  Deze verschijnselen verdwijnen meestal binnen een paar minuten. Wanneer de reactie heftiger is en langer aanhoudt is het raadzaam contact op te nemen met de huisarts. Neem altijd de betreffende Parodial mee, zodat uw arts weet welke stof van toepassing is.

: zoiets als , 'Geprüfte Sicherheit', voor de persvrijheid? Zie ook Sheila Sitalsing op 30 aug 2017.]]>
Songteksten Wed, 12 Dec 2018 10:22:39 +0100
Les Passantes (Songteksten) Les Passantes'Les Passantes'  Antoine Pol

"Et qui, preste, s’évanouit"

Georges Brassens (Sète, 22 oktober 1921 – Saint-Gély-du-Fesc, 29 oktober 1981) was een Franse chansonnier.
Hoewel Brassens uitgroeide tot een van de populairste auteurs en vertolkers van het Franse chanson was zijn debuut moeizaam. Toen hij bekend werd, schreef hij al meer dan tien jaar chansons en had hij vrijwel zonder inkomsten geleefd. Als hij niet was geholpen door vrienden was hij onbekend gebleven en zou hij waarschijnlijk clochard zijn geworden.
Dankzij zijn vrienden kwam hij begin 1952 in contact met Patachou die in hem onmiddellijk een talent herkende. Zij voorspelde dat hij binnen een jaar beroemder zou worden dan zijzelf. Dat gebeurde inderdaad nadat hij in haar cabaret optrad. Moest optreden, want hij beschouwde zichzelf als auteur en componist, hij dacht er geen moment aan om zelf op te treden. 'Ik ben toch geen circusartiest!' had hij gezegd toen Patachou aandrong.
Hoewel Patachou enkele chansons van hem kocht, vond ze dat hij zijn eigen chansons moest zingen omdat ze zo persoonlijk waren dat niemand anders ze zou kopen. Hij werd door een deel van zijn publiek bemind om zijn non-conformistische liedjes, maar menigeen was geschokt door zijn directe taal.
Veel van zijn liedjes werden verboden voor de Franse en Zwitserse radio (soms gekuist).
Georges Brassens stierf in 1981 op zestigjarige leeftijd en werd bijgezet in het familiegraf van Brassens op de armenbegraafplaats 'Le Py' van Sète. Bron: Wikipedia

Misschien wel het mooiste lied dat Georges Brassens ooit, in 1972, heeft gecreëerd, op het gedicht 'Les Passantes' van Antoine Pol.
Op zoek naar een passend beeld bij het gedicht kwam ik terecht bij een vertolking ervan door Fabrice Cabrel. Eigenlijk was ik op zoek naar een 'passante', die anoniem zou moeten blijven, maar toch de kern van het gedicht zou kunnen verbeelden. Dat lukte niet zomaar zonder het gevoel te krijgen om over grenzen te moeten gaan ten aanzien van de privacy van die 'passante'.
In de inmiddels door bijna een miljoen mensen bekeken clip uit 2007 met Fabrice Cabrel, die ik onlangs bekeek, verscheen onder de toehoorders Liane Foly in beeld, een voor mij op dat moment volslagen onbekende. De uitvoering van Cabrel leek haar te emotioneren, wellicht ook niet zo verwonderlijk als je haar levensloop leest op Wikipedia. De 'still' uit deze clip gaf me helemaal het beeld dat oprijst uit een passage van de songtekst, die Gerard Wijnen alsvolgt in het Nederlands heeft vertaald:
"Aan haar die je hebt zien verschijnen
Aan 't raam, dan weer snel zag verdwijnen.
'n Silhouet dat heel even beklijft;
Waarvan dan het beeld zo gaat boeien
En in je gedachten gaat groeien,
Dat je 'r blij, opgetogen van blijft."

In 1992 verscheen het boek Georges Brassens 77 gedichten en chansons vertaald door Gerard Wijnen.
Wijnen omschrijft de betekenis van Brassens voor hem als volgt:
"... Trouwe echtgenoten, overspelige vrouwen, hoeren, pastoors, doodgravers, moordenaars, de minstbedeelden, allen worden met dezelfde tolerantie en met dezelfde deernis bekeken. Alleen 'janzak in groepsverband' wordt niet geaccepteerd.
Het hele oeuvre is één grote aanmoediging om je eigen weg te kiezen en je niet door conventies te laten leiden. Persoonlijke vrijheid met als enige doel jezelf te worden ..."
Misschien komen die woorden wel heel dicht in de buurt van het begrip Anarchisme, zoals ik er zelf een beetje tegen aan kijk en in sta. Persoonlijke vrijheid, maar diezelfde vrijheid dan ook gegund aan ieder ander, hoe lastig dat soms ook is.


'Les Passantes'  Fabrice Cabrel  (Georges Brassens en Antoine Pol)

Je veux dédier ce poème
A toutes les femmes qu'on aime
Pendant quelques instants secrets
A celles qu'on connait à peine
Qu'un destin différent entraîne
Et qu'on ne retrouve jamais

A celle qu'on voit apparaître
Une seconde à sa fenêtre
Et qui, preste, s'évanouit
Mais dont la svelte silhouette
Est si gracieuse et fluette
Qu'on en demeure épanoui

A la fine et souple valseuse
Qui vous sembla triste et nerveuse
Par une nuit de carnaval
Qui voulut rester inconnue
Et qui n'est jamais revenue
Tournoyer dans un autre bal

A la compagne de voyage
Dont les yeux, charmant paysage
Font paraître court le chemin
Qu'on est seul, peut-être, à comprendre
Et qu'on laisse pourtant descendre
Sans avoir effleuré sa main

A celles qui sont déjà prises
Et qui, vivant des heures grises
Près d'un être trop différent (1)
Vous ont, inutile folie,
Laissé voir la mélancolie
D'un avenir désespérant

Chères images aperçues
Espérances d'un jour déçues
Vous serez dans l'oubli demain
Pour peu que le bonheur survienne
Il est rare qu'on se souvienne
Des épisodes du chemin

Mais si l'on a manqué sa vie
On songe avec un peu d'envie
A tous ces bonheurs entrevus
Aux baisers qu'on n'osa pas prendre
Aux cœurs qui doivent vous attendre
Aux yeux qu'on n'a jamais revus

Alors, aux soirs de lassitude
Tout en peuplant sa solitude
Des fantômes du souvenir
On pleure les lèvres absentes
De toutes ces belles passantes
Que l'on n'a pas su retenir

(1)  Brassens tells us that when he wrote this verse, he had in his thoughts his life-long partner Joha Heiman, who was enduring a loveless marriage when he first met her.


'Les Passantes' (version Brassens) :

"Je veux dédier ce poème
A toutes les femmes qu’on aime
Pendant quelques instants secrets,
A celles qu’on connaît à peine,
Qu’un destin différent entraîne
Et qu’on ne retrouve jamais.

A celle qu’on voit apparaître
Une seconde, à sa fenêtre
Et qui, preste, s’évanouit,
Mais dont la svelte silhouette
Est si gracieuse et fluette
Qu’on en demeure épanoui.

A la compagne de voyage
Dont les yeux, charmant paysage
Font paraître court le chemin;
Qu’on est seul peut-être à comprendre,
Et qu’on laisse pourtant descendre
Sans avoir effleuré la main.

A celles qui sont déjà prises
Et qui vivant des heures grises
Près d’un être trop différent,
Vous ont, inutile folie
Laissé voir la mélancolie
D’un avenir désespérant.

Chères images aperçues
Espérances d’un jour déçues
Vous serez dans l’oubli demain;
Pour peu que le bonheur survienne,
Il est rare qu’on se souvienne
Des épisodes du chemin

Mais si l’on a manqué sa vie
On songe avec un peu d’envie
A tous ces bonheurs entrevus,
Aux baisers qu’on n’osa pas prendre,
Aux coeurs qui doivent vous attendre,
Aux yeux qu’on n’a jamais revus.

Alors, aux soirs de lassitude,
Tout en peuplant sa solitude
Des fantômes du souvenir,
On pleure les lèvres absentes
De toutes ces belles passantes
Que l’on n’a pas su retenir."

La strophe supprimée :

C’est celle-ci :

"A la fine et souple valseuse
Qui vous sembla triste et nerveuse
Par une nuit de carnaval
Qui voulut rester inconnue
Et qui n’est jamais revenue
Tournoyer dans un autre bal"

On retrouve la strophe supprrimée dans la version de Maxime Leforestier (écoutez ici). Et, bien sûr, dans l’édition originale des "Emotions poétiques", recueil publié par Antoine Pol, en 1918, aux Editions du Monde Nouveau.

Cette strophe supprimée se trouvait dans le texte original après celle qui commence par "A la compagne de voyage" (*). En ôtant ce passage, Georges Brassens fait de sa chanson une évocation plus universelle que l’image d’une danseuse.


Een mooie uitvoering is ook die van Georges Brassens samen met Maxime Leforestier: 'Les Passantes'.


'Les Passantes'  'The passer-by'  Engelse vertaling.

I want to dedicate this poem
To all the women we love
During a few secret moments
To the ones we barely know
That a different fate carries away
And that we never meet again

To the one we see appearing
One second at the window
And whom, nimble, fades out
But whose svelt figure
Is so gracious and slender
That we remain radiant

To the journey companion
Whose eyes, charming landscape
Turn the path shorter
That we are the only one, maybe, to understand
And still let her walk out
Without grazing her hand

To the thin and supple waltzer
Who seemed to be sad and nervous
That one carnival night
Who asked to remain unknown
And who never came back
Spinning in another ball

To the ones already taken
And whom, living grey hours
Next to a being too different
Let you, useless folly,
See the melancholy
Of a hopeless future

Dear images glanced
Hopes of one day disappointed
You will be in oblivion tomorrow
As soon as happiness comes
It is rare to remember
Episodes of the path

But if one missed his life
He thinks with a bit of envy
To all those delights glimpsed
To the kisses we dared not take
To the hearts must awaiting
To the eyes never seen again

Then, upon weariness nights
While populating one's solitude
Of the ghosts of memories
We cry for the absent lips
Of all those beautiful passer-by
We couldn't hold back


'Les Passantes'  interpretatie van David Yendley

I wish to dedicate this poem
To all of the women that one loves
For just a few secret moments
To those whom you scarcely know
Whom a different fate bears away
And whom you see never again.

To the one whom you saw appear
For a brief second at her window
And who, straightway, is lost from sight
And yet whose slender silhouette
Is so graceful and alluring
That you stay tingling with her glow.

To the lithe girl of a stylish waltz
Who seemed to you nervous and sad
Creature of  Carnival night
Who wished to remain a stranger
And who never came back to join
In the whirl of another ball.

To the girl who shared your journey,
Whose eyes, charming to look upon ,
Make the route you travelled seem short
Whom just you, p’rhaps could understand
Yet whom you allow to go off
Without the mere touch of her hand.

To those women already taken
Who, living long and dull hours
With a person too different
Let you see, pointless folly
The depth of the melancholy
Of a future deprived of hope.

Dear images only half seen
Disappointed hopes of just one day
You’ll be quite forgotten the next
If only good fortune prevails.
It's unusual that one retains
Trivial events on life’s way.

But if you have missed out on life
You ponder with tinges of envy,
All those moments of bliss you glimpsed
The kisses you did not dare take
The hearts which must be left waiting
The eyes that were not seen again.

And so, on wearisome evenings,
While peopling your loneliness
With the phantoms of  memory
One weeps for lips, sadly absent
Of all those beaut’ful passers-by
Whom you knew not how to keep hold.


Wie dit prachtige gedicht niet alleen vertaald wil  lezen in het Engels, maar ook wil horen kan terecht bij Jehro. Het mooie voor ons is dat zijn roots in Frankrijk liggen (Marseille) en dat hij daardoor beter dan wie ook de franse tekst van dit gedicht doorleeft zal hebben en daarmee in staat was zo'n mooie vertaling te creëren.

'The Passers-By'  Jehro (Georges Brassens en Antoine Pol)

I sing you a song that I offer
To all the women you love for
A moment, a brief secrettime
To those that you scarcely
Had met when
A different destiny led them
To places you can't even find

To her that you saw
For an instant
Appear at
Her window quite distant
Then suddenly vanish away,
Her slim silhouette
A mere outline
So gracefully faded
For all time
But filled you with joy come
To stay

To her on a train
You were travelling
Whose beautiful eyes left you
marvelling
And shortened
The journey so much,
Perhaps
You alone understood her,
you watched her get out:
But you could not
Even give her soft hand
One light touch

To women already bespoken
Who find their life's
A mere token
With someone
That seems not to care.
They once,
In a moment of madness
Described the unbearable
Sadness
When life holds
Our only despair

The vision once
Glimpsed and idealised,
The shortest-lived hopes,
Never realised,
Remains in our minds
Just one day
Whatever brief happiness
Takes you
The memory
Will quickly forsake you
Of those you once met
On your way

But feeling
Your life has been wasted
You wish with regret
That you'd tasted

And known-what
These joys might
Have been:
The kisses
You dared not discover,
The hearts that await
You forever,
Those eyes and
Their glances unseen

When weariness lengthens
Your evenings
You people your solitude,
Grieving,
With phantoms
Your memory retains
You mourn absent
Lips of these countless
Fair passers-by briefly
Encountered
You didn't know how
To detain.]]>
Songteksten Fri, 07 Dec 2018 20:35:20 +0100
I Threw It All Away (Songteksten) I Threw It All Away'I Threw It All Away'  Bob Dylan 1969

"Once I had mountains in the palm of my hand
And rivers that ran through ev’ry day"

'I Threw It All Away' is a song by American singer-songwriter Bob Dylan. The track appeared on Dylan's album Nashville Skyline in 1969, and was released as its first single later that year, where it reached number 85 on the Billboard Hot 100, and number 30 on the UK Singles Chart. It is considered to be one of the best and most popular songs on the album.
'I Threw It All Away' was one of the first songs written for Nashville Skyline and one of only two new songs that were definitely written prior to the recording sessions ('Lay Lady Lay' being the other). Dylan played the song for George Harrison and his wife Patty in November 1968, and Harrison was apparently impressed enough with the song to learn it himself. It was the second song recorded for Nashville Skyline, after 'To Be Alone with You', on February 13, 1969.
Dylan is singing about a love that he has lost by being cruel and angry. There has been some speculation on whom Dylan is referring to in the song. Many have speculated that it could be about a number of women including Suze Rotolo, Joan Baez, and Edie Sedgwick.
Unlike many songs Dylan wrote about failed relationships, such as Don't Think Twice, It's All Right', 'It Ain't Me, Babe' and 'One of Us Must Know (Sooner or Later)', Dylan takes responsibility for the failure in this song. The song has also been interpreted as a portrait of Dylan's muse.
Bron: Wikipedia

Eigenlijk zie ik de song ook wel als een wake-up call om te koesteren wat ons lief is, niet alleen onze grote liefde, maar evengoed de 'mountains and rivers', de natuur om ons heen. Wat heeft liefde voor betekenis als de wereld om ons heen die liefde niet haar waarde kan geven? In 1976 fietse ik langs de Colorado River, de Marble Canyon en de Vermillion Cliffs in Arizona (USA) en het was daar dat ik de nietigheid van ons mensen ervoer en met de nodige nederigheid voelde wat wij in de 'palm van onze handen' hebben.

Even terugkomend op Nashville. Een prachtige impressie uit die tijd is te vinden op: 'Bob Dylan - Nashville Sessions 1969 & More (From Dylan/Cash To New Morning Sessions)'. De uitvoering met George Harrison staat los ook op: 'Bob Dylan & George Harrison- I Threw It All Away (Studio Recording 1970 RARE)'.


'I Threw It All Away'  Bob Dylan 1969 Live on the Johnny Cash Show.

I once held her in my arms
She said she would always stay
But I was cruel
I treated her like a fool
I threw it all away

Once I had mountains in the palm of my hand
And rivers that ran through ev’ry day
I must have been mad
I never knew what I had
Until I threw it all away

Love is all there is, it makes the world go ’round
Love and only love, it can’t be denied
No matter what you think about it
You just won’t be able to do without it
Take a tip from one who’s tried

So if you find someone that gives you all of her love
Take it to your heart, don’t let it stray
For one thing that’s certain
You will surely be a-hurtin’
If you throw it all away
]]>
Songteksten Sat, 24 Nov 2018 14:01:40 +0100
Les Amoureux Des Bancs Publics (Songteksten) Les Amoureux Des Bancs PublicsLes Amoureux Des Bancs Public  Georges Brassens

"En s'foutant pas mal du regard oblique
Des passants honnêtes"


Georges Brassens (Sète, 22 oktober 1921 – Saint-Gély-du-Fesc, 29 oktober 1981) was een Franse chansonnier.
Hoewel Brassens uitgroeide tot een van de populairste auteurs en vertolkers van het Franse chanson was zijn debuut moeizaam. Toen hij bekend werd, schreef hij al meer dan tien jaar chansons en had hij vrijwel zonder inkomsten geleefd. Als hij niet was geholpen door vrienden was hij onbekend gebleven en zou hij waarschijnlijk clochard zijn geworden.
Dankzij zijn vrienden kwam hij begin 1952 in contact met Patachou die in hem onmiddellijk een talent herkende. Zij voorspelde dat hij binnen een jaar beroemder zou worden dan zijzelf. Dat gebeurde inderdaad nadat hij in haar cabaret optrad. Moest optreden, want hij beschouwde zichzelf als auteur en componist, hij dacht er geen moment aan om zelf op te treden. 'Ik ben toch geen circusartiest!' had hij gezegd toen Patachou aandrong.
Hoewel Patachou enkele chansons van hem kocht, vond ze dat hij zijn eigen chansons moest zingen omdat ze zo persoonlijk waren dat niemand anders ze zou kopen. Hij werd door een deel van zijn publiek bemind om zijn non-conformistische liedjes, maar menigeen was geschokt door zijn directe taal.
Veel van zijn liedjes werden verboden voor de Franse en Zwitserse radio (soms gekuist).
Georges Brassens stierf in 1981 op zestigjarige leeftijd en werd bijgezet in het familiegraf van Brassens op de armenbegraafplaats 'Le Py' van Sète. Bron: Wikipedia


Een mooi lied over verliefde stelletjes die je overal op bankjes in het openbaar kan zien. Ze schamen zich er, in tegenstelling tot de 'keurige' passanten, die vaak eigenlijk alleen maar wat jaloers zijn, niet voor om te laten merken hoeveel ze van elkaar houden.
"En s'foutant pas mal du regard oblique
Des passants honnêtes"
"Ze hebben lak aan de meewarige blik van de 'keurige' voorbijgangers"
"Ils se tiennent par la main,
Parlent du lendemain"
"Hand in hand maken ze vast plannetjes voor morgen"
"En s'disant des "Je t'aime pathétiques",
Ont des p'tits gueules bien sympathiques!"
"Als ze zo nadrukkelijk tegen elkaar zeggen: 'ik hou van jou', hebben ze zulke lieve koppies!"
'1964 : Les amoureux des bancs publics' op YouTube. Bron: Archive INA.

In 1992 verscheen het boek Georges Brassens 77 gedichten en chansons vertaald door Gerard Wijnen.
Wijnen omschrijft de betekenis van Brassens voor hem als volgt:
"... Trouwe echtgenoten, overspelige vrouwen, hoeren, pastoors, doodgravers, moordenaars, de minstbedeelden, allen worden met dezelfde tolerantie en met dezelfde deernis bekeken. Alleen 'janzak in groepsverband' wordt niet geaccepteerd.
Het hele oeuvre is één grote aanmoediging om je eigen weg te kiezen en je niet door conventies te laten leiden. Persoonlijke vrijheid met als enige doel jezelf te worden ..."
Misschien komen die woorden wel heel dicht in de buurt van het begrip Anarchisme, zoals ik er zelf een beetje tegen aan kijk en in sta. Persoonlijke vrijheid, maar diezelfde vrijheid dan ook gegund aan ieder ander, hoe lastig dat soms ook is.

'Les Amoureux Des Bancs Public'  Georges Brassens

Les gens qui voient de travers
Pensent que les bancs verts
Qu'on voit sur les trottoirs
Sont faits pour les impotents ou les ventripotents.
Mais c'est une absurdité,
Car, à la vérité,
Ils sont là, c'est notoire
Pour accueillir quelque temps les amours débutants.

Les amoureux qui s'bécotent sur les bancs publics,
Bancs publics, bancs publics,
En s'foutant pas mal du regard oblique
Des passants honnêtes,
Les amoureux qui s'bécotent sur les bancs publics,
Bancs publics, bancs publics,
En s'disant des "Je t'aime" pathétiques,
Ont des p'tits gueules bien sympathiques!

Ils se tiennent par la main,
Parlent du lendemain,
Du papier bleu d'azur
Que revêtiront les murs de leur chambre à coucher...
Ils se voient déjà, doucement,
Elle cousant, lui fumant,
Dans un bien-être sûr,
Et choisissent les prénoms de leur premier bébé...

Les amoureux qui s'bécotent sur les bancs publics,
Bancs publics, bancs publics,
En s'foutant pas mal du regard oblique
Des passants honnêtes,
Les amoureux qui s'bécotent sur les bancs publics,
Bancs publics, bancs publics,
En s'disant des "Je t'aime'" pathétiques,
Ont des p'tits gueules bien sympathiques!

Quand la saint' famille Machin
Croise sur son chemin
Deux de ces malappris,
Elle décoche hardiment des propos venimeux...
N'empêche que toute la famille
(Le père, la mère, la fille, le fils, le Saint-Esprit...)
Voudrait bien, de temps en temps,
Pouvoir s'conduire comme eux.

Les amoureux qui s'bécotent sur les bancs publics,
Bancs publics, bancs publics,
En s'foutant pas mal du regard oblique
Des passants honnêtes,
Les amoureux qui s'bécotent sur les bancs publics,
Bancs publics, bancs publics,
En s'disant des "Je t'aime'" pathétiques,
Ont des p'tits gueules bien sympathiques!

Quand les mois auront passé,
Quand seront apaisés
Leurs beaux rêves flambants,
Quand leur ciel se couvrira de gros nuages lourds,
Ils s'apercevront, émus,
Qu'c'est au hasard des rues,
Sur un d'ces fameux bancs,
Qu'ils ont vécu le meilleur morceau de leur amour...

Les amoureux qui s'bécotent sur les bancs publics,
Bancs publics, bancs publics,
En s'foutant pas mal du regard oblique
Des passants honnêtes,
Les amoureux qui s'bécotent sur les bancs publics,
Bancs publics, bancs publics,
En s'disant des "Je t'aime'" pathétiques,
Ont des p'tits gueules bien sympathiques!]]>
Songteksten Tue, 09 Oct 2018 16:45:05 +0200
Le Vingt-Deux Septembre (Songteksten) Le Vingt-Deux Septembre'Le vingt-deux septembre'  Georges Brassens

"On ne reverra plus, au temps des feuilles mortes"
"Et c'est triste de n'être plus triste sans vous"


Georges Brassens (Sète, 22 oktober 1921 – Saint-Gély-du-Fesc, 29 oktober 1981) was een Franse chansonnier.
Hoewel Brassens uitgroeide tot een van de populairste auteurs en vertolkers van het Franse chanson was zijn debuut moeizaam. Toen hij bekend werd, schreef hij al meer dan tien jaar chansons en had hij vrijwel zonder inkomsten geleefd. Als hij niet was geholpen door vrienden was hij onbekend gebleven en zou hij waarschijnlijk clochard zijn geworden.
Dankzij zijn vrienden kwam hij begin 1952 in contact met Patachou die in hem onmiddellijk een talent herkende. Zij voorspelde dat hij binnen een jaar beroemder zou worden dan zijzelf. Dat gebeurde inderdaad nadat hij in haar cabaret optrad. Moest optreden, want hij beschouwde zichzelf als auteur en componist, hij dacht er geen moment aan om zelf op te treden. 'Ik ben toch geen circusartiest!' had hij gezegd toen Patachou aandrong.
Hoewel Patachou enkele chansons van hem kocht, vond ze dat hij zijn eigen chansons moest zingen omdat ze zo persoonlijk waren dat niemand anders ze zou kopen. Hij werd door een deel van zijn publiek bemind om zijn non-conformistische liedjes, maar menigeen was geschokt door zijn directe taal.
Veel van zijn liedjes werden verboden voor de Franse en Zwitserse radio (soms gekuist).
Georges Brassens stierf in 1981 op zestigjarige leeftijd en werd bijgezet in het familiegraf van Brassens op de armenbegraafplaats 'Le Py' van Sète. Bron: Wikipedia

Een mooi herfstlied van Georges Brassens over een voorbije liefde. Maar hoe hard hij de liefde ook achter zich zegt te hebben gelaten en hoe vaak hij tegen zichzelf heeft gezegd:  "Le vingt et deux septembre, aujourd'hui, je m'en fous", oftewel "De tweeëntwintigste september, precies vandaag, maakt het mij niets meer uit", echt weg lijkt de liefde toch niet.
"Et c'est triste de n'être plus triste sans vous" luidt de laatste zin. "Het maakt me verdrietig dat ik me zonder jou niet meer verdrietig voel" ("Toch wel jammer, dat 'k nu niet meer jammer om haar", vetaalt Gerard Wijnen het).
Of is het nooit weggeweest? "Désormais, le petit bout de cœur qui me reste.... A peine y pourrait-on rôtir quatre châtaignes." "Met het kleine vlammetje dat nog brandt, zou ik misschien nog net vier kastanjes kunnen poffen."
Toch een beetje als Bob Dylan in 'Don't Think Twice It's Alright'? De man met de stoere woorden en het kleine hartje?

In 1992 verscheen het boek Georges Brassens 77 gedichten en chansons vertaald door Gerard Wijnen.
Wijnen omschrijft de betekenis van Brassens voor hem als volgt:
"... Trouwe echtgenoten, overspelige vrouwen, hoeren, pastoors, doodgravers, moordenaars, de minstbedeelden, allen worden met dezelfde tolerantie en met dezelfde deernis bekeken. Alleen 'janzak in groepsverband' wordt niet geaccepteerd.
Het hele oeuvre is één grote aanmoediging om je eigen weg te kiezen en je niet door conventies te laten leiden. Persoonlijke vrijheid met als enige doel jezelf te worden ..."
Misschien komen die woorden wel heel dicht in de buurt van het begrip Anarchisme, zoals ik er zelf een beetje tegen aan kijk en in sta. Persoonlijke vrijheid, maar diezelfde vrijheid dan ook gegund aan ieder ander, hoe lastig dat soms ook is.

'Le vingt-deux septembre'  Georges Brassens

Un vingt et deux septembre au diable vous partites,
Et, depuis, chaque année, à la date susdite,
Je mouillais mon mouchoir en souvenir de vous...
Or, nous y revoilà, mais je reste de pierre,
Plus une seule larme à me mettre aux paupières:
Le vingt et deux septembre, aujourd'hui, je m'en fous.

On ne reverra plus, au temps des feuilles mortes,
Cette âme en peine qui me ressemble et qui porte
Le deuil de chaque feuille en souvenir de vous...
Que le brave Prévert et ses escargots veuillent
Bien se passer de moi et pour enterrer les feuilles:
Le vingt-e-deux septembre, aujourd'hui, je m'en fous.

Jadis, ouvrant mes bras comme une paire d'ailes,
Je montais jusqu'au ciel pour suivre l'hirondelle
Et me rompais les os en souvenir de vous...
Le complexe d'Icare à présent m'abandonne,
L'hirondelle en partant ne fera plus l'automne:
Le vingt et deux septembre, aujourd'hui, je m'en fous.

Pieusement nous d'un bout de vos dentelles,
J'avais, sur ma fenêtre, un bouquet d'immortelles
Que j'arrosais de pleurs en souvenir de vous...
Je m'en vais les offrir au premier mort qui passe,
Les regrets éternels à présent me dépassent:
Le vingt et deux septembre, aujourd'hui, je m'en fous.

Désormais, le petit bout de cœur qui me reste
Ne traversera plus l'équinoxe funeste
En battant la breloque en souvenir de vous...
Il a craché sa flamme et ses cendres s'éteignent,
A peine y pourrait-on rôtir quatre châtaignes:
Le vingt et deux septembre, aujourd'hui, je m'en fous.

Et c'est triste de n'être plus triste sans vous


'De Komst Van De Herfst'  Vertaling Gerard Wijnen

Met de komst van de herfst was ze voorgoed vetrtrokken.
En sindsdien, ieder jaar rond die tijd, 'k leek wel mesjokke,
Werd mijn zakdoek steeds nat, bij gedachten aan haar...
Nu is 't weer zover, maar ik blijf onbewogen
En geen enkele traan welt er nog uit mijn ogen:
Met de komst van de herfst, vandaag de dag, ben ik klaar.

In de tijd dat de bomen hun bladeren verliezen,
Zie je nu deze doler niet rouwen of kniezen
Bij elk blad dat er valt, bij gedachten aan haar...
*Najaarsstorm, vallend blad, geliefd bij poëten,
Maar dat 'k nog werk in haar tuintje dat kan ze vergeten:
Met de komst van de herfst, vandaag de dag, ben ik klaar.

Indertijd volgde ik, tamelijk goed in de veren,
Iedere vlucht van de zwaluw naar hogere sferen.
Brak mijn botten kapot, bij gedachten aan haar...
Van complexen van Icarus is nu geen sprake;
Nooit zal 't vertrek van 'm zwaluw het najaar meer maken:
Met de komst van de herfst, vandaag de dag, ben ik klaar.

Uit piëteit hangt nog steeds voor het raam in mijn straatje
'n Droogboeketje, gevat in haar kanten behaatje,
Dat 'k met tranen begoot, bij gedachten aan haar...
'k Geef het weg aan een lijk dat voorbij komt gedragen.
Om een grondeloos verdriet moet je mij niet meer vragen:
Met de komst van de herfst, vandaag de dag, ben ik klaar.

't Beetje hart dat nog klopt, staat voortaan terzijde,
De rampzalige grens zal 't niet meer overschrijden;
't Raakt de kluts niet meer kwijt, bij gedachten aan haar...
't Laaiend vuur is gedoofd, ook de as gaat verdoffen:
Met de komst van de herfst, vandaag de dag, ben ik klaar.

Toch wel jammer, dat 'k nu niet meer jammer om haar.

*Jacques Prévert en zijn slakken die moeten goed weten,
Dat ze mij bij 't begraven wel kunnen vergeten:


Wie chansons van Brassens in het Nederlands wil horen of lezen zou eens kunnen kijken op de site van Gerard Wijnen.]]>
Songteksten Mon, 24 Sep 2018 10:38:01 +0200
La Mauvaise Réputation (Songteksten) La Mauvaise Réputation'La Mauvaise Réputation'  Georges Brassens

"Je ne fais pourtant de tort à personne
En suivant les ch'mins qui n'mèn'nt pas à Rome;
Mais les brav's gens n'aiment pas que
L'on suive une autre route qu'eux..."

Georges Brassens (Sète, 22 oktober 1921 – Saint-Gély-du-Fesc, 29 oktober 1981) was een Franse chansonnier.
Hoewel Brassens uitgroeide tot een van de populairste auteurs en vertolkers van het Franse chanson was zijn debuut moeizaam. Toen hij bekend werd, schreef hij al meer dan tien jaar chansons en had hij vrijwel zonder inkomsten geleefd. Als hij niet was geholpen door vrienden was hij onbekend gebleven en zou hij waarschijnlijk clochard zijn geworden.
Dankzij zijn vrienden kwam hij begin 1952 in contact met Patachou die in hem onmiddellijk een talent herkende. Zij voorspelde dat hij binnen een jaar beroemder zou worden dan zijzelf. Dat gebeurde inderdaad nadat hij in haar cabaret optrad. Moest optreden, want hij beschouwde zichzelf als auteur en componist, hij dacht er geen moment aan om zelf op te treden. 'Ik ben toch geen circusartiest!' had hij gezegd toen Patachou aandrong.
Hoewel Patachou enkele chansons van hem kocht, vond ze dat hij zijn eigen chansons moest zingen omdat ze zo persoonlijk waren dat niemand anders ze zou kopen. Hij werd door een deel van zijn publiek bemind om zijn non-conformistische liedjes, maar menigeen was geschokt door zijn directe taal.
Veel van zijn liedjes werden verboden voor de Franse en Zwitserse radio (soms gekuist).
Georges Brassens stierf in 1981 op zestigjarige leeftijd en werd bijgezet in het familiegraf van Brassens op de armenbegraafplaats 'Le Py' van Sète. Bron: Wikipedia

'Aux village, sans pretention' was voor mij het Limburgse dorp Geleen waar ik geboren ben. Niet als geboren Limburger maar als kind van import-ouders, die in de mijnstreek na de oorlog hun werk vonden.
Het Limburg uit die tijd was doordrenkt van de tegenstelling tussen de katholieke autochtonen en de import protestanten en liberalen uit onder meer de Randstad.
Een aantal ouders van deze laatste groep richtte zelfs, in 1955, een eigen lagere school op: de Nutsschool Geleen, tegenwoordig bekend onder de naam O.B.S. De Duizendpoot.
"De beginperiode in Geleen was niet gemakkelijk. Ik herinner me nog dat in die tijd in de RK-kerk de pastoor de beminde gelovigen te verstaan gaf hun kinderen niet naar de Nutsschool te sturen, want daar zaten de mensen van de 'vrijmetselarij' en daarmee mocht je je kinderen niet in contact laten komen. Het kwam ook voor dat ouders hun kind hadden aangemeld, maar een week later door toedoen van meneer pastoor het kind weer kwamen afmelden." Bron: de heer J.A. Leenards, destijds hoofd van de Nutsschool Geleen, in 1995 bij het 40-jarig jubileum van de school.
Het was er geen Noord-Ierland, maar de spanningen tussen 'autochtone' katholieken en 'allochtone' importers konden hoog oplopen. Zo werden bakkers geboycot vanwege hun geloof en waren er tal van kleine en grote pesterijen tussen de twee groepen, ook tussen hun kinderen.
Ik werd dus al vroeg geconfronteerd met het begrip identiteit. Op mijn achtste vertrok ik naar Groningen waar ik me ondanks de nodige aanpassingsproblemen toch veel meer thuis zou gaan voelen. Ik hoefde er niet meer de processies in onze straat te verstoren of me als kleuter in te laten met de lokale politiek, met VVD stickers op mijn autopedje door de straat te crossen.
In Groningen kon je je eigen weg gaan, misschien evengoed met een 'Mauvaise Réputation', nu vanwege de gezinssituatie, maar je merkte er toch beduidend minder van. Het Groningen van de jaren zestig was, ook toen al, een stad met veel jongeren, waar het toch relatief gemakkelijk was je eigen weg te vinden en waar niet alle wegen naar Rome hoefden te leiden.
Daar in Limburg had ik thuis vaak dit lied van Georges Brassens gehoord. Vast niet zomaar.


In 1992 verscheen het boek Georges Brassens 77 gedichten en chansons vertaald door Gerard Wijnen.
Wijnen omschrijft de betekenis van Brassens voor hem als volgt:
"... Trouwe echtgenoten, overspelige vrouwen, hoeren, pastoors, doodgravers, moordenaars, de minstbedeelden, allen worden met dezelfde tolerantie en met dezelfde deernis bekeken. Alleen 'janzak in groepsverband' wordt niet geaccepteerd.
Het hele oeuvre is één grote aanmoediging om je eigen weg te kiezen en je niet door conventies te laten leiden. Persoonlijke vrijheid met als enige doel jezelf te worden ..."
Misschien komen die woorden wel heel dicht in de buurt van het begrip Anarchisme, zoals ik er zelf een beetje tegen aan kijk en in sta. Persoonlijke vrijheid, maar diezelfde vrijheid dan ook gegund aan ieder ander, hoe lastig dat soms ook is.

'La mauvaise Réputation'  Georges Brassens

Au village, sans prétention,
J'ai mauvaise réputation;
Qu' je m' démène ou qu' je reste coi,
Je passe pour un je-ne-sais-quoi.
Je ne fais pourtant de tort à personne,
En suivant mon ch'min de petit bonhomme;
Mais les brav's gens n'aiment pas que
L'on suive une autre route qu'eux...
Non les brav's gens n'aiment pas que
L'on suive une autre route qu'eux...
Tout le monde médit de moi,
Sauf les muets, ça va de soi[1].

Le jour du quatorze-Juillet,
Je reste dans mon lit douillet;
La musique qui marche au pas,
Cela ne me regarde pas.
Je ne fais pourtant de tort à personne,
En n'écoutant pas le clairon qui sonne;
Mais les brav's gens n'aiment pas que
L'on suive une autre route qu'eux...
Non les brav's gens n'aiment pas que
L'on suive une autre route qu'eux...
Tout le monde me montre au doigt,
Sauf les manchots, ça va de soi.

Quand j' croise un voleur malchanceux
Poursuivi par un cul-terreux,
J' lanc' la patte et, pourquoi le taire,
Le cul-terreux se r'trouv' par terre.
Je ne fais pourtant de tort à personne,
En laissant courir les voleurs de pommes;
Mais les brav's gens n'aiment pas que
L'on suive une autre route qu'eux...
Non les brav's gens n'aiment pas que
L'on suive une autre route qu'eux...
Tout le monde se ru' sur moi,
Sauf les cul-d' -jatt', ça va de soi.

Pas besoin d'être Jérémie
Pour d'viner l' sort qui m'est promis:
S'ils trouv'nt une corde à leur goût,
Ils me la passeront au cou.
Je ne fais pourtant de tort à personne
En suivant les ch'mins qui n'mèn'nt pas à Rome;
Mais les brav's gens n'aiment pas que
L'on suive une autre route qu'eux...
Non les brav's gens n'aiment pas que
L'on suive une autre route qu'eux...
Tout l' mond' viendra me voir pendu,
Sauf les aveugl's, bien entendu.

[1]
"ça va de soi" "da's logisch toch", zou Johan Cruijff waarschijnlijk gezongen hebben.


Een grappige interpretatie van dit lied:
'La Mauvaise Réputation' cover van Zéphyr Combo

'De slechte reputatie'  Georges Brassens  Vertaling Geert Dedapper

Bij mijn dorpsgenoten heeft mijn naam
Zonder meer een slechte faam
Wat ik ook doe ik ga steenvast
Overal door voor een vreemde kwast
Ik denk nochtans bij niemand in het krijt te staan
Door gewoon mijn eigen kleine weg te gaan
Maar Jan modaal wil niet dat men
Andere wegen gaat dan hem[2]
Nee Jan modaal wil niet dat men
Andere wegen gaat dan hem
En ied'reen roddelt over mij
Behalve Tom
Maar die is stom

14 juli vieren mogen ze best
Maar ik blijf rustig in mijn nest
Wat marsmuziek en een kerelslied
Dat raakt mijn kouwe kleren niet
Ik denk nochtans bij niemand in het krijt te staan
Door voor het klaroengeschal niet op te staan
Maar Jan modaal wil niet dat men
Andere wegen gaat dan hem
Nee Jan modaal wil niet dat men
Andere wegen gaat dan hem
En iedereen die staart mij aan
Behalve Korneel
Maar die ziet scheel

Zie `k een schelm met veel rumoer
Achtervolgd door een razende keuterboer
Zet ik een voet
En -- in vertrouwen
Doe de boer wat klaver klauwen
Ik denk nochtans bij niemand in het krijt te staan
Door een arme appeldief te laten gaan
Maar Jan modaal wil niet dat men
Andere wegen gaat dan hem
Nee Jan modaal wil niet dat men
Andere wegen gaat dan hem
En iedereen stort zich op mij
Behalve Eugeen
Die heeft maar één been

Je moet geen Jeremias heten
Om t'eind van dit verhaal te weten
Vinden z'een geschikte plek
Slaan ze'n strop al om mijn nek
Ik denk nochtans bij niemand in het krijt te staan
Al wil ik soms onkatholieke wegen gaan
Maar Jan modaal wil niet dat men
Andere wegen gaat dan hem
Nee Jan modaal wil niet dat men
Andere wegen gaat dan hem
En ied'reen loopt op mijn hanging toe
Behalve mijn nicht
Maar die heeft jicht

[2]
Als ik het lied zelf in 2018 had vertaald was het misschien wel dit geworden:
"Maar Goed Volk dat wordt niet blij
Als je het anders doet dan zij"

Een mooie uitvoering en vertaling in het Engels vind ik deze:
'The Bad Reputation'  Georges Brassens  Cover van Nolan Lawson

In a tiny dead-end town
A bad reputation keeps me down
If I go out or if I stay in
People avoid me like a sin
I'm not being a pain in anyone's back
By living the life of a simple sad sack

(Chorus)
But the good people don't like it when
You follow a different path from them
No, the good people don't like it when
You follow a different path from them

Everyone speaks ill of me
Except for the mutes
Obviously

On the morn of Bastille Day
I stay in bed, all tucked away
The fanfare that draws folks to their feet
That's got nothing to do with me
I'm not thumbing at anybody's nose
By plugging my ears when the bugle blows

(Chorus)

Everyone points their finger at me
Except the one-armed men
Obviously

When I pass an unlucky thief
Running from a hillbilly
I stick out my foot, and I suppose
The hillbilly fell flat on his nose
I'm not causing anybody grief
By clearing a path for the apple thief

(Chorus)
Everybody steps on my feet
Except the one-legged men
Obviously

You don't need to have ESP
To guess the fate they've planned for me
When they've found a rope that they like
They'll make a noose and draw it tight
I'm not picking anybody's bone
By taking the roads that don't lead to Rome

(Chorus)
Everyone will come see me hang
Except for the blind
That's all I sang!

En ook een prachtige uitvoering in het Spaans is deze:
'La mala reputacion'  Paco Ibañez canta a Brassens.

En mi pueblo sin pretensión
Tengo mala reputación
Haga lo que haga es igual
Todo lo consideran mal
Yo no pienso pues hacer ningún daño
Queriendo vivir fuera del rebaño;

No, a la gente no gusta que
Uno tenga su propia fe
No, a la gente no gusta que
Uno tenga su propia fe

Todos todos me miran mal
Salvo los ciegos es natural

Cuando la fiesta nacional
Yo me quedo en la cama igual
Que la música militar
Nunca me supo levantar
En el mundo pues no hay mayor pecado
Que el de no seguir al abanderado

No, a la gente no gusta que
Uno tenga su propia fe
No, a la gente no gusta que
Uno tenga su propia fe

Todos me muestran con el dedo
Salvo los mancos, quiero y no puedo

Si en la calle corre un ladrón
Y a la zaga va un ricachón
Zancadilla pongo al señor
Y aplastado el perseguidor
Eso sí que sí que será una lata
Siempre tengo yo que meter la pata

No, a la gente no gusta que
Uno tenga su propia fe
No, a la gente no gusta que
Uno tenga su propia fe

Todos tras de mí a correr
Salvo los cojos, es de creer

No hace falta saber latín
Yo ya se cual será mi fin
En el pueblo se empieza a oir
Muerte, muerte al villano vil
Yo no pienso pues armar ningún lío
Con que no va a Roma el camino mío

No a la gente no gusta que
Uno tenga su propia fe
No a la gente no gusta que
Uno tenga su propia fe

Todos todos me miran mal
Salvo los ciegos, es natural

"es natural", "da's logisch toch", zou Johan Cruijff waarschijnlijk gezongen hebben.

Wie chansons van Brassens in het Nederlands wil horen of lezen zou eens kunnen kijken op de site van Gerard Wijnen.]]>
Songteksten Fri, 21 Sep 2018 12:40:54 +0200
Oh My Love (Songteksten) Oh My LoveOh My Love  John Lennon

"I see the wind, oh, I see the trees
Everything is clear in my heart
I see the clouds, oh, I see the sky
Everything is clear in our world"

John Lennon zingt, nadat hij in 1970 'therapeutisch' afscheid nam van zijn ouders in 'Mother' (of hier van het concert in 1972 in Madison Square Garden), over zijn 'bevrijding' in 1971 door Yoko Ono: 'Oh My Love' of 'hier'. Hieronder de songtekst, ook met mijn bewerking in het Nederlands.
Zie ook: 'Ze zouden Elkaar Nooit Weer Zien'.

'Oh My Love'  John Lennon & Yoko Ono 1971

Oh my love, for the first time in my life
My eyes are wide open
Oh my lover, for the first time in my life
My eyes can see

I see the wind, oh, I see the trees
Everything is clear in my heart
I see the clouds, oh, I see the sky
Everything is clear in our world

Oh my lover, for the first time in my life
My mind is wide open
Oh my love, for the first time in my life
My mind can feel

I feel the sorrow, oh, I feel dreams
Everything is clear in my heart
I feel life, oh, I feel love
Everything is clear in our world


Oh Mijn Lieverd   JMG 2014

Oh mijn lieverd voor het eerst zolang ik leef
Gaan mijn ogen eindelijk open
Oh mijn lieverd voor het eerst zolang ik leef
Kan ik iets zien

Zie de wind daar gaan, oh, zie de bomen staan
Alles is zo helder in mijn hart
Ik zie de wolken, oh, ik zie de lucht
Alles is nu helder om ons heen

Oh mijn lieverd voor het eerst zolang ik leef
Zet ik de deuren eindelijk open
Oh mijn lieverd voor het eerst zolang ik leef
Kan ik bij mijn gevoel

Voel een hoop verdriet, oh ik voel ook weer een droom
Alles is nu helder in mijn hart
Voel dat ik leef, hoeveel ik om je geef
Alles is nu helder om ons heen]]>
Songteksten Sat, 14 Oct 2017 11:27:22 +0200
Summer's Almost Gone (Songteksten) Summer's Almost Gone'Summer's Almost Gone'  The Doors

"Where will we be
When the summer's gone?"

'Waiting For The Sun' (studio 1968) van The Doors met songs als het liefdevolle 'Love Street', het melancholieke 'Summer's Almost Gone' en het hoopvolle en verlangende 'Wintertime Love' (kijk hier). Jim Morrison zou bij het schrijven van deze gevoelige nummers sterk geïnspireerd zijn door de liefde die hij koesterde voor Pamela Susan Courson.
Het aparte van dit album is overigens dat de titelsong 'Waiting For The Sun' niet op dit album staat.

'Summer's Almost Gone'  The Doors

Summer's almost gone
Summer's almost gone
Almost gone
Yeah, it's almost gone
Where will we be
When the summer's gone?

Morning found us calmly unaware
Noon burn gold into our hair
At night we swim the laughin' sea
When summer's gone
Where will we be?
Where will we be?
Where will we be?

Morning found us calmly unaware
Noon burn gold into our hair
At night we swim the laughin' sea
When summer's gone
Where will we be?

Summer's almost gone
Summer's almost gone
We had some good times
But they're gone
The winter's comin' on
Summer's almost gone]]>
Songteksten Wed, 30 Aug 2017 09:58:16 +0200
Love In Vain (Songteksten) Love In Vain'Love In Vain'  Robert Johnson

"Well, the blue light was my blues
And the red light was my mind"

'Love in Vain' (originally 'Love in Vain Blues') is a blues song written by American musician Robert Johnson. He sings of unrequited love, using a departing train as a metaphor for his loss. Johnson's performance – vocal accompanied by his finger-style acoustic guitar playing – has been described as "devastatingly bleak". He recorded the song in 1937 during his last recording session and in 1939 it was issued as the last of his original 78 rpm records.

'Love in Vain' has elements of earlier Delta blues songs and for a while it was believed to be in the public domain. In 1969, the Rolling Stones recorded an updated rendition featuring an electric slide guitar solo. The popularity of their adaptation led to a lawsuit over the copyright, which was eventually resolved in favor of Johnson's estate. Various artists have recorded the song. bron: Wikipedia

Een van de bekendste versies is die van The Rolling Stones.

Hoe mooi dit blues nummer ook is, de strekking van de boodschap roept toch wel vragen op. Zoals in zoveel liedjes klinkt ook hier de boodschap door dat liefde te koop zou zijn. 'All my love was in vain' impliceert toch eigenlijk dat liefde een investering is en dat je daar een zeker recht aan kunt ontlenen. Als ik maar genoeg liefde geef, dan hoort die beantwoord te worden. Er klinkt een materialisme in door en een mate van bezitsdrang, die met echte liefde weinig te maken hebben, in mijn ogen dan. Maar wel een prachtig nummer.

Voor verdere diepgang in deze materie*:
Wat het is: 'Unrequited Love' op Wikipedia.
'How To Deal With Unrequited Love?, bij WikiHow.
Dan: 'How to Deal With Being Dumped when You Want to Remain Friends', ook bij WikiHow.
Aanverwant en soms best lastig: 'How to Be Happy', opnieuw bij WikiHow.
Ook The School of Life geeft antwoorden op dit soort vragen bijvoorbeeld in 'How to Cure Unrequited Love'.
* Robert Johnson had, gelukkig maar voor ons, geen internet.

'Love In Vain'  Robert Johnson

And I followed her to the station
With a suitcase in my hand
And I followed her to the station
With a suitcase in my hand
Well, it's hard to tell, it's hard to tell
When all your love's in vain
All my love's in vain

When the train rolled up to the station
I looked her in the eye
When the train rolled up to the station
And I looked her in the eye
Well, I was lonesome, I felt so lonesome
And I could not help but cry
All my love's in vain

When the train, it left the station
With two lights on behind
When the train, it left the station
With two lights on behind
Well, the blue light was my blues
And the red light was my mind
All my love's in vain

Ou hou ou ou ou
Hoo, Willie Mae
Oh oh oh oh oh hey
Hoo, Willie Mae
Ou ou ou ou ou ou hee vee oh woe
All my love's in vain

Met dank aan STAR.]]>
Songteksten Thu, 24 Aug 2017 13:59:16 +0200