Fototoek


Fotogalerie van Jan-Maarten Goedkoop

Politiek
Politiek
2016年07月08日
Let op: anticiperend op de 'EU vs Disinformation campaign' van de 'European External Action Service East Stratcom Task Force' en vanwege invoering van onder meer de Duitse 'Netzwerkdurchsetzungsgesetz' heeft de redactie van deze website besloten per 1 februari 2018 op alle politiek gevoelige items preventief 'SelfCensuur'* toe te passen.
De ongecensureerde originele items zullen vanaf deze datum uitsluitend nog per PDF via het 'contactformulier' nabesteld kunnen worden.

vastgemaakt bericht
'Vrijheid Van Meningsuiting':
“The ability to express ourselves freely is fundamental to a free society,” said Jodie Ginsberg, chief executive officer of 'Index on Censorship'. “This includes the freedom to publish, to satirise, to joke, to criticise, even when that might cause offence to others. Those who wish to silence free speech must never be allowed to prevail". Bron: The Guardian 08-01-2014.
Zie ook: Amnesty International over 'Vrijheid van Meningsuiting' en 'A History and a Warning'.


'Politiek'  Bram Vermeulen

"Ik praat niet en ik zeg niets
Ik luister niet en ik hoor niets"

In 1980 richtte Vermeulen een eigen groep op, Bram Vermeulen en De Toekomst. bron: Wikipedia.

Een lied getiteld 'Politiek' doet vermoeden dat het over politiek en politici gaat en daar gaat het hier natuurlijk in eerste instantie ook om bij Bram Vermeulen. Toch kan je ook zeggen dat het een veel bredere aanklacht is tegen egocentrisme, lafheid, wegkijken, opportunisme, narcisme en dat soort dingen van mensen in het algemeen.  Geldt niet veel vaker voor ons allemaal: "Wist ik er niets van" en "Kunnen ze mij niets maken"?

Het dilemma van de politiek:

"Ik doe niet aan politiek", maar "de politiek doet wel aan mij" (mede daarom dit album).

Wat ik zelf als het fundamentele 'probleem' van de politiek zie is het 'debatteren om te winnen'. In het vak Geschiedenis (of Filofsofie en eigenlijk natuurlijk in de hele wetenschap) vormt het onderscheid tussen feit en mening de basis van het debat. Het gaat er daarbij om die twee te onderzoeken en te ontrafelen. Het is een zoektocht naar de waarheid, ook al wordt die misschien nooit gevonden. Een feit ligt vast, ook al kennen we de feiten soms niet. Een mening is een subjectieve opvatting. In de dagelijkse praktijk worden deze twee nogal eens verwisseld. Het gevolg kan zijn dat een mening die door velen gedeeld wordt als een feit verder gaat. Dat zien we vaak terug in de politiek, maar ook in de journalistiek. We gaan dan debatteren om te winnen in plaats van debatteren om te leren. We gaan niet meer op zoek naar de waarheid, maar naar de winst. Politiek wordt dan 'jurysport' en 'de man in de straat' bepaalt wat waar of niet waar is en daarmee ook wie wint. Wie de meeste 'likes' en volgers op social media heeft krijgt gelijk, ook al heeft hij of zij het niet. Demagogie en populisme liggen zo op de loer (zie ook TED Talk Daniel H. Cohen). Het gebruik van drogredenen, waar demagogen en populisten zich zo graag van bedienen, zorgt daarbij voor een enorme vervuiling in het politieke debat. Het 'probleem' is op zich niet nieuw: lang geleden maakten de Griekse filosofen Socrates en Plato zich hier al druk over.

De kwaliteit van onze politici (op 27 januari 2017):

Waarom vind ik bovenstaande analyse zorgwekkend?
Laat ik een vergelijking maken met de sportwereld, met name de tenniswereld, waar ik wel een beetje in zit. In 2016 staan Andy Murray en Novak Djokovic op plek een en twee bij de mannen van de ATP. Loopt er ergens iemand op deze aardbol rond die op dit moment klassen beter tennist dan deze twee die wij niet kennen? Het antwoord is nee. Wij zouden het weten, want dan zou hij toernooien winnen en bij ons bekend zijn. Murray en Djokovic staan als nummer een en twee op de ATP-ranglijst omdat zij de nummer een en twee van de wereld zijn en niet omdat wij als toeschouwer voor de buis dat vinden. Tennis is, gelukkig, geen jurysport.
Nemen we dan de politiek. Is op driehonderdmiljoen Amerikanen Donald Trump de beste kandidaat om President te worden? Is Mark Rutte het meest geschikt om Minister President te zijn van Nederland? Ze zijn het wel geworden. Hoe komt dat? Omdat de kwaliteiten die nodig zijn om een verkiezingsstrijd te winnen niet dezelfde zijn als die over welke je moet beschikken om een tenniswedstrijd te winnen. Roger Federer hoeft op zijn Twitter-account niet met modder te gooien om zijn tegenstanders te verslaan. Hij hoeft de media er niet voor te bespelen. Dat is leuk voor zijn sponsoren, maar hij wint er geen wedstrijden mee. Wedstrijden winnen doet hij met een racket en een bal. Natuurlijk worden er in topsport ook 'spelletjes' gespeeld, maar met een grote bek, charmeoffensieven of manipulatie van de media word je geen kampioen. Met dopinggebruik alleen word je dat evenmin. Zelfs al doe je aan matchfixing, dan levert je dat nog niet zomaar een Grand Slam titel op; je wordt immers omgekocht om te verliezen. Dat zijn mede de redenen dat ik zo hou van de tennissport: alles moet kloppen en alles moet meezitten, maar uiteindelijk wint toch alleen de beste speler of speelster.
Als je dan de vergelijking maakt met de politiek, dan vind ik het zorgelijk hoe het er daar aan toegaat. Krijgen wij de beste leiders? Nee dus, niet bij voorbaat. Op het moment dat wij naar de stembus gaan is er al niet veel meer te kiezen. En zijn de mensen uit wie we kunnen kiezen wel geschikt voor hun functie? Het enige wat wij feitelijk kunnen doen is hopen en dan de minst slechte kandidaat kiezen. Soms zit er dan toch een goede bij. Dat is maar een erg schrale troost.
Gerelateerd hieraan de volgende analyse: 'Wie heeft het in Nederland voor het zeggen?', Het Parool 27 januari 2017.
"In navolging van de Verenigde Staten leunen de partijen steeds meer op het advies van ­communicatie-experts, die in de commercie gangbare technieken toepassen. We kunnen langzamerhand wel spreken van manipulatie van het ­kiezersvolk. Bovendien schrikken partijen niet terug voor onversneden bedrog. Vóór de verkiezingen is de AOW heilig, na de verkiezingen blijkt dat een leugen".
Hoe het anders zou moeten is overigens nog een knap lastige vraag.

De politiek is een lastige arena om persoonlijk in te kunnen groeien. Wie tegen zichzelf zegt: "follow your bliss", wordt in de politiek snel geconfronteerd met een wereld die door machtsdenken wordt beheerst. Niet iedereen voelt zich daarin thuis of is daar tegen bestand. Vandaar dat we in Nederland nog recentelijk afhakers zagen als Ybeltje Berckmoes, Sharon Gesthuizen en Roelof van Laar. Zij konden hun persoonlijke idealen niet meer terugvinden in de politieke wereld waarin ze beland waren.
Zie ook De Volkskrant van 01 sept 2017: Sharon Gesthuizen (SP), 25 spetember: Ybeltje Berckmoes (VVD) en 17 nov 2017: Roelof van Laar (PvdA).

Als ik als buitenstaander de politieke arena volg, dan betrap ik mezelf erop dat het me vaak een beetje 'Almelorig' maakt. Hoe ik dat bedoel? Nou, een beetje als toen ik voorbij dat stoplicht in Almelo reed en ik die bekeuring kreeg:


"U reed door rood", zegt die agent.
Ik zeg: "Ja klopt, maar ik reed ook door groen".

Een vergelijkbaar gevoel overviel me toen ik ooit een nachtje doorbracht bij de Navajo Indianen in Arizona (USA). Toen hun geschiedenis ter sprake kwam en de houding van de 'blanken' sprak een van hen de legendarische woorden: "Witte man praat met gespleten tong".

Interessant in deze context is het boek uit 2011 'Why Leaders Lie' van John J. Mearsheimer, 'The Truth About Lying in International Politics'. bron: The Washington Post van 15 apr 2011.
"Widespread lying makes it harder for citizens to make good choices in the voting booth, Mearsheimer writes, since they’ll often be working with false information".

Onderstaande artikelen kunnen wellicht nog wat extra duiding geven, toegspitst op de situatie in Nederland:

06 mei 2018:
Opinie op zondag: 'Verhoog het democratisch gehalte van onze politiek'. Bron: classica Rosa van Gool in De Volkskrant 06 mei 2018.
"Liegende politici zijn niet de enige oorzaak van wijdverspreid cynisme over de politiek. Het debat over het dividendmemo bracht ook een ander, dieperliggend manco van onze democratie aan het licht: de Tweede Kamer blijkt, dankzij ijzeren fractiediscipline en dichtgetimmerde regeerakkoorden, nauwelijks in staat om de regering ter verantwoording te roepen en beleid bij te sturen. De oppositie stond machteloos tegenover het kabinet en de fracties van de coalitiepartijen".
Was mijn conclusie ook.

01 mei 2018 (update 14 mei 2018):
'Macron is een neoliberale wolf in schaapskleren'. Bron: Trouw 01 mei 2018.
"In Europees verband stemmen regeringsleiders in met regels die privatisering en liberalisering afdwingen om in eigen land te verklaren dat ze machteloos staan tegenover Brussel. Met deze cynische tactiek laten politici als onze eigen Mark Rutte en, zo blijkt, ook Macron de Europese Unie de klappen opvangen die hun eigen impopulaire rechtse agenda uitlokt".
En zo gedragen Rutte en Macron zich dus feitelijk als de door hen verketterde populisten. Het lijkt te werken en verklaart hun succes in eigen land.
De suggestie dat Mark Rutte zich gedraagt als een populist op de rechter flank komt niet helemaal uit de lucht vallen. Tijdens de campagne voor de Tweede Kamer verkiezingen in 2017 haalde Rutte er zelfs The New York Times mee:
24 jan 2017:
'Dutch Leader Takes Trump-Like Turn in Face of Hard-Right Challenge'. Bron: The New York Times 24 jan 2017.
"The letter from Mr. Rutte, which was published online on Sunday, seemed like an effort to head off that challenge by embracing some of Mr. Wilders’s populist messages". Zie hier de gewraakte brief.
Het werkte wel en Rutte en zijn partij scoorden aardig bij de verkiezingen.
In de NRC van 25 jan 2017 trachtte Tom-Jan Meeus dit bericht te duiden:
'Rutte en de onzin van The New York Times'. Bron NRC 25 jan 2017.
"Dus die vergelijking van The New York Times had niet onzinniger kunnen zijn: wat Rutte doet, is proberen te voorkomen dat ook in dit land het Trumpisme de baas wordt", was de uitleg die Tom-Jan Meeus er in de NRC van 25 jan 2017 aan gaf.
Ja, zo ken ik er nog wel meer. Een beetje naïeve uitleg in de trant van: "ik bash transgenders, want anders krijgen ze daar bij VI nog het monopolie op" of: "ik heb die fiets die daar stond maar in mijn busje meegenomen, want er liep daar een onguur type rond en ik dacht: straks jat dat gajes hem nog. Was nog best een leuk fietsje".
Meeus wou het gewoon niet weten, kan natuurlijk ook. Het was uiteraard gewoon verkiezingsstrategie en populistische manipulatie en demagogie, ingegeven door een spindoctor, in dezelfde trant als hierboven beschreven.
Zo zal Mark Rutte ook wel weer campagne voeren in november 2018 en maart 2019: een beetje populisme en dan weer 'aan tafel' met degenen die hij net vernederd heeft. 'Gewoon' weer verder polderen.
Voetnoot 14 mei 2018:
Eigenlijk kan je stellen dat populisme zich vooral laat kenmerken door het doen van vrijblijvende beloftes met de voorkennis ze niet gestand te willen, noch te zullen doen. Eigenbelang is daarbij het hoofdmotief.
Zo kan een lokale afdeling van een landelijke partij een stelling innemen, waarmee in de Gemeente of Provincie gescoord kan worden, terwijl de beslissingen landelijk genomen worden en al vast staat dat in Den Haag een ander standpunt wordt ingenomen.
Een paar mooie voorbeelden daarvan zijn de aardgasproblematiek en de 'Energietransitie'.
Uit Den Haag krijgt zo'n lokale afdeling via de spindoctor dan te horen dat er tegen bijvoorbeeld windmolens stelling genomen moet worden, omdat de bevolking redeneert vanuit het NIMBY (Not In My Back Yard) principe. Landelijk kiest die partij juist voor zo'n windmolenpark in de betreffende regio.
Zo kun je trachten lokaal zieltjes te winnen, maar de burger krijgt uiteindelijk niet waar je als lokale politieke afdeling voor zei te staan. Geen regio journalist die je op een leugen kan betrappen en toch belazer je de kluit. Den Haag versus Gemeente of Provincie werkt dan strategisch net als Brussel versus Den Haag uit bovenstaand verhaal.
Zowel de landelijke als de regionale politicus van dezelfde partij kunnen nu beiden met stalen smoelen zeggen dat ze de 'waarheid' hebben gesproken, maar in feite geldt dan opnieuw: 'De kiezer is de verliezer'.
Wie deze gedachtengang wat vergezocht vindt zou zich eens af kunnen vragen waarom zo'n lokale afdeling bij landelijke verkiezingen dan niet campagne voert voor een andere partij dan de eigen. Dat zou een bewijs kunnen zijn van integriteit.
Tip: bij lokale verkiezingen (Gemeenteraad en Provinciale Staten) is het zaak goed op te letten wie de zeggenschap heeft over het lokale beleid. Is dat Den Haag, dan is het verstandig naar het beleid daar te kijken en hoe jouw favoriete partij zich gedraagt in de Tweede Kamer. Wie zich laat leiden door de campagneretoriek van lokale politici loopt anders het risico van een koude kermis thuis te komen. 

Een recent debat in De Groene Amsterdammer tussen Ewald Engelen, Jan Willem Duyvendak, Rogier van Reekum en Willem Schinkel over de politieke stand van zaken in Nederland anno 2018:

04 april 2018:
'Eerst het vreten, dan de identiteit', Ewald Engelen in De Groene Amsterdammer van 04 april 2018.
"Kranten, tijdschriften, tv- en radioprogramma’s nodigen steevast dezelfde gelijkgeschakelde neoliberale economen uit om economische gebeurtenissen te duiden. En de economiepagina’s worden volgeschreven door voormalige economiestudenten die allemaal door dezelfde neoliberale wasstraat zijn gegaan".

16 mrt 2018:
Gelezen in The Thorn: 'Wat links nu te doen staat'. Bron De Groene Amsterdammer 14 mrt 2018.
"We zijn in Nederland op een punt aanbeland waarop partijpolitiek links steeds verder gemarginaliseerd is, en waarop racistische en fascistische retoriek op rechts gemeengoed wordt".
"Uit angst om net zo hard getroffen te worden als mensen waarvoor volwaardig burgerschap geen vanzelfsprekendheid is, hechten veel mensen aan ‘normaal doen’, met al het racisme dat daarin geïmpliceerd is (zoals dit soort treurigheden van VVD en CDA red.). Zo blijven deze mensen in de dubbelrol van onderdrukker en onderdrukte. Dat is de tang waarin ze zitten. Goed bedoelde maar slecht bedachte vleierij over ‘witte arbeiders’ en ‘gewone mensen’ geeft ze geen enkel zicht op een bevrijding uit die tang. Wie kiest voor deelname in accumulatie in ruil voor participatie in onderdrukking moet beseffen dat hij met lege handen staat wanneer kapitaal dit akkoord eenzijdig weer intrekt. En dat is precies de situatie waarin we ons nu bevinden. Welke politieke partij durft het aan om met deze boodschap de strijd aan te gaan?".

14 feb 2018:
'Antwoord aan Engelen', van Jan Willem Duyvendak op 14 feb 2018 in De Groene Amsterdammer.
"In zijn economiecolumn in De Groene van 1 februari stelt Ewald Engelen dat links te veel bezig is met de vrouw, de homo en de migrant en te weinig met economische ongelijkheid. Links zou rechts daarmee in de kaart spelen. Dat is viermaal een misverstand".

31 jan 2018:
'Links narcisme', Ewald Engelen in De Groene Amsterdammer van 31 jan 2018.
"Zolang links zich verliest in het ‘narcisme van de kleine verschillen’ van de identiteitspolitiek lacht de factor kapitaal in zijn vuistje. En zullen we de uitbuiting van aarde en arbeid nooit tot staan brengen".

Zie ook: 'Nederland Polderland'.


'Politiek'  Bram Vermeulen

Als ik niet kijk
Heb ik het niet gezien
Heb ik het niet gezien
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik kijk niet

Als ik niet praat
Heb ik het niet gezegd
Heb ik het niet gezegd
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik praat niet

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Als ik niet lees
Weet ik het niet
Weet ik het niet
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik lees niets

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Ik kijk niet en ik zeg niets
Ik praat niet en ik zeg niets

Als ik niet luister
Hoor ik het niet
Hoor ik het niet
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik luister niet

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Politiek, politiek
Ik ben er niet, ik ken ze niet
Politiek, politiek
Ik kijk niet en ik zeg niets

Ik praat niet en ik zeg niets
Ik luister niet en ik hoor niets


Bijsluiter:

Met een * aangeduide citaten behoren tot de grotere groep der Parodialen. Ze worden vooral veel gebruikt in de vierdelijns zorg. Parodialen worden specifiek ingezet bij klachten van verhoogd ego. De werkzame stof bestaat meestal uit Parodie of Satire, maar soms bevat het medicijn ook Ironie, Spot, Humor of aanverwante stoffen. Bijwerkingen zijn niet bekend. Het middel moet wel met terughoudendheid worden toegepast bij mensen met een chronisch tekort aan 'Selfspot'. Humor kan bij deze groep patiënten soms dodelijk zijn. In mildere vorm zijn effecten waargenomen van allergie en irritatie.  Deze verschijnselen verdwijnen meestal binnen een paar minuten. Wanneer de reactie heftiger is en langer aanhoudt is het raadzaam contact op te nemen met de huisarts. Neem altijd de betreffende Parodial mee, zodat uw arts weet welke stof van toepassing is.

: zoiets als , 'Geprüfte Sicherheit', voor de persvrijheid? Zie ook Sheila Sitalsing op 30 aug 2017.