Fototoek


Fotogalerie van Jan-Maarten Goedkoop

Nederland Polderland
Nederland Polderland
2017年11月17日
Let op: anticiperend op de 'EU vs Disinformation campaign' van de 'European External Action Service East Stratcom Task Force' en vanwege invoering van onder meer de Duitse 'Netzwerkdurchsetzungsgesetz' heeft de redactie van deze website besloten per 1 februari 2018 op alle politiek gevoelige items preventief 'SelfCensuur'* toe te passen.
De ongecensureerde originele items zullen vanaf deze datum uitsluitend nog per PDF via het 'contactformulier' nabesteld kunnen worden.

vastgemaakt bericht
'Vrijheid Van Meningsuiting':
“The ability to express ourselves freely is fundamental to a free society,” said Jodie Ginsberg, chief executive officer of 'Index on Censorship'. “This includes the freedom to publish, to satirise, to joke, to criticise, even when that might cause offence to others. Those who wish to silence free speech must never be allowed to prevail". Bron: The Guardian 08-01-2014.
Zie ook: Amnesty International over 'Vrijheid van Meningsuiting' en 'A History and a Warning'.

17 nov 2017 (update 14 mei 2018)
Op Wikipedia vinden we het volgende over het Poldermodel:

"Het poldermodel is de naam die gegeven wordt aan het Nederlandse consensusmodel waarin werkgevers, vakbonden en overheid met elkaar aan tafel gaan zitten om te onderhandelen over arbeidsvoorwaarden en lonen"...
"Het consensusmodel bestaat echter al langer. Het gaat terug tot de middeleeuwen. Toen moesten boeren, edelen, stedelingen en overige burgers samenwerken om dijken te bouwen en zo droge voeten te houden. Dit was alleen mogelijk door, ongeacht afkomst of stand, samen te werken. Als het ware met terugwerkende kracht wordt ook daarvoor thans de aanduiding poldermodel gehanteerd, alsook het werkwoord polderen voor compromissen sluiten en samenwerken".

Compromissen sluiten en samenwerken is dus waar het in de kern om gaat in dit model.

Op 22 maart 2017 schreef ik een stukje getiteld 'De kiezer is de verliezer?' TOEK Talks (20 maart 2017, update 28 apr 2018) in 'Kabinetsformatie TK2017'. Dit als reactie op de eerste verkennende gesprekken die volgden op de Verkiezingen TK2017.

Na het 'uitruilkabinet' Rutte II stelde ik mezelf de vraag: hoe democratisch is Nederland eigenlijk vandaag de dag met zijn Poldercoalities? Wat moeten we met de kwalificaties van bijvoorbeeld Thierry Baudet, die het heeft over 'Kartelpartijen'?

Aan de hand van een enkel voorbeeld wil ik hier graag op deze vragen wat nader ingaan.

De huidige coalitie bestaat uit VVD (33), D66 (19), CDA (19) en CU (5). Samen hebben deze vier partijen een krappe meerderheid in de Tweede Kamer van een enkele zetel: 76.

Laat ik nu twee issues uit de kabinetsplannen halen en die gebruiken als test van het democratisch gehalte van ons politiek bestel.
Als eerste wil ik dan de afschaffing van de dividendbelasting nemen en als tweede punt het thema van het Wilhelmus in het basisonderwijs.

Het kabinet Rutte III kiest voor afschaffing van de dividendbelasting voor grote internationale bedrijven. Het blijkt dat de ChristenUnie hier helemaal niet zo'n voorstander van is: "ChristenUnie-fractievoorzitter Gert-Jan Segers zei in het debat over de regeringsverklaring dat de afschaffing van de dividendbelasting voor hem niet had gehoeven", aldus het AD van 03 nov 2017.
Eigenlijk is er dus geen meerderheid in de coalitie voor afschaffing van die wet. Segers hoorden we in dit verband ook zeggen dat "je soms tekent voor een pakket, waar je het niet op alle punten mee eens bent". Dit kun je een compromis noemen in het kader van het Poldermodel. Je geeft iets weg aan de ander en je krijgt op een ander gebied weer iets terug.
Is dat democratisch? Mark Rutte sprak in de Tweede Kamer zijn voorkeur uit voor de representatieve vertegenwoordiging, met andere woorden: laat de Kamerleden beslissen en niet de gewone.normale Nederlander op straat. Die laatste wordt wel weer in staat geacht zijn verantwoordelijkheid te kunnen dragen om zijn of haar juiste vertegenwoordig(st)er te kunnen kiezen. Een beetje dubbel dus weer onze Mark Rutte.

Terug naar het onderwerp van de afschaffing van die wet. Gezien de standpunten van de diverse volksvertegenwoordigers in de Tweede Kamer en gezien de woorden van Gert-Jan Segers is het niet raar te veronderstellen dat er, zonder eerder gemaakte afspraken, geen meerderheid in de Kamer zou zijn voor afschaffing van deze belasting.
We hoeven denk ik ook geen Maurice de Hond (nou vooruit dan toch hierbij op 26 apr 2018) erbij te halen om te mogen veronderstellen, dat ook een ruime meerderheid van de Nederlandse bevolking niet voor afschaffing van deze belasting is.
Gaan we ervan uit dat onze volksvertegenwoordigers uw, mijn en ons belang behartigen dan zou deze belasting dus hoogstwaarschijnlijk niet afgeschaft worden. Dat zou een democratisch besluit zijn.
Waarom gebeurt het dan toch? Hier komt het Poldermodel om de hoek kijken. Gert-Jan Segers zat niet te wachten op dit voorstel, maar stemde er toch mee in. Waarom? Omdat de CU een compromis heeft gesloten en daarbij wisselgeld heeft gekregen. Segers heeft voor het 'pakketje' getekend en daar zitten ongetwijfeld cadeautjes bij die de CU graag wou binnenhalen. Laten we hier het voorbeeld van het Wilhelmus nemen, ook al was het meer het idee van het CDA van Sybrand Buma. Het maakt ook niet echt uit, er zullen genoeg andere voorbeelden zijn. Rutte heeft zijn cadeautje gegeven en Segers is loyaal aan de handtekening, die hij onder het pakket heeft gezet.

Dan komt de volgende vraag? Hoe staat het met de meerderheid in de Tweede Kamer en het Wilhelmus idee? We mogen aannemen dat, opnieuw zonder eerder gemaakte afspraken, er geen Kamermeerderheid te vinden was geweest voor dit plan. Ook hier hebben we geen Maurice de Hond nodig om te mogen veronderstellen dat er niet zomaar een meerderheid onder de Nederlandse bevolking te vinden is die achter dit Wilhelmus-plan staat. Ook hier geldt dat het dus democratisch zou zijn om van dit plan af te zien.

Ons Poldermodel, geanalyseerd op bovenstaande punten, laat zien dat het werken met regeerakkoorden weinig of niets te maken heeft met het democratisch onderhandelen en compromissen sluiten namens een meerderheid van de bevolking. Er worden deals gesloten en zaken uitgeruild waarvoor geen meerderheid, opnieuw zonder afspraken vooraf, te vinden is. Noch onder de kamerleden, noch onder de bevolking.
Dat lijkt ook een van de hoofdargumenten van een Mark Rutte om tegen referenda te zijn en de voorkeur uit te spreken voor de 'representative vertegenwoordiging'. Ben ik zelf ook wel voor, maar dan is wel de randvoorwaarde dat die volksvertegenwoordigers ook werkelijk hun volk vertegenwoordigen. Wanneer dat niet meer gebeurt liggen kritische kreten als de 'Kartelpartijen' voor het inkoppen.

Nog even terug naar de huidige coalitie van VVD, CDA D66 en de CU. Opvallend is dat van drie van de vier regeringspartijen de lijsttrekker geen ministerpost heeft aanvaard, maar dat deze als fractieleider de Tweede Kamer in is gegaan: Sybrand Buma (CDA), Alexander Pechtold (D66) en Gert-Jan Segers (CU). Mark Rutte werd Minister President en voor de VVD nam Klaas Dijkhoff deze taak op zich. Halbe Zijlstra werd minister van Buitenlandse Zaken. Menigeen suggereert dat een en ander zo is overeengekomen tussen de vier coalitiegenoten teneinde de fractiediscipline binnen de Kamer te kunnen waarborgen. Bij een enkele 'dissident' zou het kabinet immers kunnen vallen.

Als we het dan toch over partijdiscipline hebben dan moet ik toch ook direct denken aan mensen als Ybeltje Berckmoes (VVD), Sharon Gesthuizen (SP) en recentelijk Roelf van Laar (PvdA), die hun politieke kamerervaringen op papier zetten:
"Het boek van Van Laar past in wat inmiddels een bescheiden trend mag heten: Kamerlid klapt uit de school na verlaten fractie. Sharon Gesthuizen doet in Schoonheid macht liefde een boekje open over de partijcultuur bij de SP, Ybeltje Berckmoes beschrijft in Voorlichting loopt met u mee tot het ravijn de rol van de afdeling voorlichting bij de VVD. Een constante: de partijleiding moet het ontgelden; bij Gesthuizen is dat Jan Marijnissen, bij Berckmoes komt Halbe Zijlstra er slecht vanaf". Bronnen: De Volkskrant van 01 sept 2017: Sharon Gesthuizen (SP), 25 spetember: Ybeltje Berckmoes (VVD) en 17 nov 2017: Roelof van Laar (PvdA).
Bij D66 zou het al niet veel anders zijn betoogt Spindoctor Arthur van Amerongen: ‘En nou opdonderen, dictator Pechtold’. Bron: HP 9 mrt 2018.
"Je komt niet weg met een smadelijk zetelverlies, als gevolg van keiharde kadaverdiscipline en een ziekelijk narcisme".

Het uitruilen van programmawensen waar geen meerderheid binnen de Tweede Kamer noch bij de Nederlandse bevolking voor bestaat kan op deze manier dus gerealiseerd worden. Met democratie heeft dit weinig of niets meer te maken. Het is puur kiezersbedrog.

Tegen deze achtergrond was het dat ik me destijds afvroeg: 'De kiezer is de verliezer?'.

Het politieke stelsel van Nederland in bovenstaande context kan eigenlijk het best gekenschetst worden als een Meerpartijendictatuur van VVD, CDA, D66, CU, gedoogd door SGP, die daarmee dus medeverantwoordelijk is.

De vraag is: hoe kan het anders, of om met Naomi Klein te spreken 'Nee Is Niet Genoeg'.
In het huidige bestel zou je kunnen beginnen met het invoeren van bijvoorbeeld getrapte parlementsverkiezingen. Na afloop van de eerste ronde, conform de huidige situatie, kunnen de partijen dan coalities gaan formeren. In een tweede kiesronde kan de kiezer zich hierover uitspreken. Hij of zij zou kunnen kiezen tussen meerdere combinaties, of een enkele optie goed- dan wel afkeuren. Hetzelfde zou ook kunnen met een of meerdere regeerakkoorden.
Dit zou een tussenvorm kunnen betekenen tussen het huidige stelsel en een dat gebaseerd is op referenda.


Voetnoten:

Zie ook: 'Politiek'.

06 mei 2018:
Opinie op zondag: 'Verhoog het democratisch gehalte van onze politiek'. Bron: classica Rosa van Gool in De Volkskrant 06 mei 2018.
"Liegende politici zijn niet de enige oorzaak van wijdverspreid cynisme over de politiek. Het debat over het dividendmemo bracht ook een ander, dieperliggend manco van onze democratie aan het licht: de Tweede Kamer blijkt, dankzij ijzeren fractiediscipline en dichtgetimmerde regeerakkoorden, nauwelijks in staat om de regering ter verantwoording te roepen en beleid bij te sturen. De oppositie stond machteloos tegenover het kabinet en de fracties van de coalitiepartijen".
Was mijn conclusie ook.

01 mei 2018 (update 14 mei 2018):
'Macron is een neoliberale wolf in schaapskleren'. Bron: Trouw 01 mei 2018.
"In Europees verband stemmen regeringsleiders in met regels die privatisering en liberalisering afdwingen om in eigen land te verklaren dat ze machteloos staan tegenover Brussel. Met deze cynische tactiek laten politici als onze eigen Mark Rutte en, zo blijkt, ook Macron de Europese Unie de klappen opvangen die hun eigen impopulaire rechtse agenda uitlokt".
En zo gedragen Rutte en Macron zich dus feitelijk als de door hen verketterde populisten. Het lijkt te werken en verklaart hun succes in eigen land.
De suggestie dat Mark Rutte zich gedraagt als een populist op de rechter flank komt niet helemaal uit de lucht vallen. Tijdens de campagne voor de Tweede Kamer verkiezingen in 2017 haalde Rutte er zelfs The New York Times mee:
24 jan 2017:
'Dutch Leader Takes Trump-Like Turn in Face of Hard-Right Challenge'. Bron: The New York Times 24 jan 2017.
"The letter from Mr. Rutte, which was published online on Sunday, seemed like an effort to head off that challenge by embracing some of Mr. Wilders’s populist messages". Zie hier de gewraakte brief.
Het werkte wel en Rutte en zijn partij scoorden aardig bij de verkiezingen.
In de NRC van 25 jan 2017 trachtte Tom-Jan Meeus dit bericht te duiden:
'Rutte en de onzin van The New York Times'. Bron NRC 25 jan 2017.
"Dus die vergelijking van The New York Times had niet onzinniger kunnen zijn: wat Rutte doet, is proberen te voorkomen dat ook in dit land het Trumpisme de baas wordt", was de uitleg die Tom-Jan Meeus er in de NRC van 25 jan 2017 aan gaf.
Ja, zo ken ik er nog wel meer. Een beetje naïeve uitleg in de trant van: "ik bash transgenders, want anders krijgen ze daar bij VI nog het monopolie op" of: "ik heb die fiets die daar stond maar in mijn busje meegenomen, want er liep daar een onguur type rond en ik dacht: straks jat dat gajes hem nog. Was nog best een leuk fietsje".
Meeus wou het gewoon niet weten, kan natuurlijk ook. Het was uiteraard gewoon verkiezingsstrategie en populistische manipulatie en demagogie, ingegeven door een spindoctor, in dezelfde trant als hierboven beschreven.
Zo zal Mark Rutte ook wel weer campagne voeren in november 2018 en maart 2019: een beetje populisme en dan weer 'aan tafel' met degenen die hij net vernederd heeft. 'Gewoon' weer verder polderen.
Voetnoot 14 mei 2018:
Eigenlijk kan je stellen dat populisme zich vooral laat kenmerken door het doen van vrijblijvende beloftes met de voorkennis ze niet gestand te willen, noch te zullen doen. Eigenbelang is daarbij het hoofdmotief.
Zo kan een lokale afdeling van een landelijke partij een stelling innemen, waarmee in de Gemeente of Provincie gescoord kan worden, terwijl de beslissingen landelijk genomen worden en al vast staat dat in Den Haag een ander standpunt wordt ingenomen.
Een paar mooie voorbeelden daarvan zijn de aardgasproblematiek en de 'Energietransitie'.
Uit Den Haag krijgt zo'n lokale afdeling via de spindoctor dan te horen dat er tegen bijvoorbeeld windmolens stelling genomen moet worden, omdat de bevolking redeneert vanuit het NIMBY (Not In My Back Yard) principe. Landelijk kiest die partij juist vóór zo'n windmolenpark in de betreffende regio.
Zo kun je trachten lokaal zieltjes te winnen, maar de burger krijgt uiteindelijk niet waar je als lokale politieke afdeling voor zei te staan. Geen regio journalist die je op een leugen kan betrappen en toch belazer je de kluit. Den Haag versus Gemeente of Provincie werkt dan strategisch net als Brussel versus Den Haag uit bovenstaand verhaal.
Zowel de landelijke als de regionale politicus van dezelfde partij kunnen nu beiden met stalen smoelen zeggen dat ze de 'waarheid' hebben gesproken, maar in feite geldt dan opnieuw: 'De kiezer is de verliezer'.
Wie deze gedachtengang wat vergezocht vindt zou zich eens af kunnen vragen waarom zo'n lokale afdeling bij landelijke verkiezingen dan niet campagne voert voor een andere partij dan de eigen. Dat zou een bewijs kunnen zijn van integriteit.
Tip: bij lokale verkiezingen (Gemeenteraad en Provinciale Staten) is het zaak goed op te letten wie de zeggenschap heeft over het lokale beleid. Is dat Den Haag, dan is het verstandig naar het beleid daar te kijken en hoe jouw favoriete partij zich gedraagt in de Tweede Kamer. Wie zich laat leiden door de campagneretoriek van lokale politici loopt anders het risico van een koude kermis thuis te komen. 

27 apr 2018:
'Volgens Mark Rutte is liegen af en toe noodzakelijk. Gewoon omdat het goed is voor de mensen'. Bron: Sheila Sitalsing in De Volkskrant van 27 apr 2018.
"Als je denkt dat je uitverkoren bent om het volk naar graziger weiden te leiden, dan is liegen af en toe noodzakelijk. Gewoon omdat het goed is voor de mensen, al zien ze dat zelf niet zo".
De hamvraag die ik mezelf vaak stelde in het verleden was: zijn ze daar nu zo dom, of zijn ze zo doortrapt? Sheila geeft hier eigenlijk wel het antwoord op.

27 apr 2018:
'Bewijs' Wiebes in dividendmemo rammelt aan alle kanten. Bron: RTL Z 27 apr 2018.
Wiebes schreef een omstreden partijmemo voor de VVD, waarin meerdere onjuiste of misleidende claims worden gedaan. "Dit is de volgende aanwijzing dat het besluit de dividendbelasting af te schaffen is genomen op onjuiste gronden".

26 apr 2018:
'Rutte overleeft debat over dividendbelasting'. Bron: Trouw 26 apr 2018.
De oppositiepartijen vielen Rutte hard aan. Zij geloven hem niet en vinden dat hij vergeetachtigheid veinst. "De premier heeft een rookgordijn opgetrokken", meende Lodewijk Asscher van de PvdA. "Het vertrouwen is beschaamd", zei Jesse Klaver van GroenLinks. Geert Wilders van de PVV vond het optreden van Rutte 'gedraai en gekonkel'.
Hoe hard Rutte ook zijn best deed hij slaagde er dus niet in een goede 'SelfHug' te doen.
"De motie van afkeuring betekent dat de verhoudingen tussen coalitie en oppositie zijn bekoeld. Dat is slecht nieuws voor het kabinet, gezien hun krappe meerderheid in de Tweede Kamer".
Voor een volgende poging zal Mark Rutte toch iets aan fitness moeten gaan doen, want dit ziet er toch wel erg amateuristisch uit:

Mislukte 'SelfHug' Mark Rutte

25 apr 2018:
'Adam Smith schreef het al: politici moeten niet naar bedrijven luisteren'. Bron: Trouw 25 apr 2018.
"Dankzij de kritische zoektocht van twee UvA-onderzoekers is gebleken dat er toch notities zijn die het kabinet aangezet kunnen hebben tot de omstreden afschaffing van de dividendbelasting".
"Elk voorstel voor een wetswijziging uit de hoek van ondernemers moet daarom "met grote voorzichtigheid worden overwogen, en zou nooit moeten worden aangenomen voordat het lang en zorgvuldig is onderzocht, niet alleen met de meest nauwgezette aandacht, maar met de grootste argwaan". Want, zo laat Smith volgen, ondernemers hebben een belang om het publiek te misleiden en hebben dat in veel gevallen ook daadwerkelijk gedaan".
"Het gevoel leeft breed dat premier Rutte te veel zijn oren heeft laten hangen naar de wensen van het bedrijfsleven en te veel de neiging heeft gehad de belangen van het bedrijfsleven te vereenzelvigen met de belangen van BV Nederland, iets waartegen Adam Smith ons juist waarschuwt".
En kennelijk hangt de rest van de regering aan de touwtjes van Mark Rutte. Vandaar mijn conclusie van Meerpartijendictatuur.

'Rutte laat oren hangen naar wensen bedrijfsleven'

25 apr 2018:
'De afschaffing van de dividendbelasting: niemand wilde het en toch gaat het door'. Bron De Volkskrant 25 apr 2018.
"Alle commotie over memo's die al dan niet op hoofd- of zijtafels lagen tijdens de coalitieonderhandelingen kan niet los gezien worden van de brede impopulariteit van deze belastingmaatregel. Voor de oppositiepartijen is het heerlijk schieten op een kabinetsbesluit dat niet alleen slecht valt bij hun eigen achterban, maar ook bij de kiezers van de coalitiepartijen. In een peiling van Maurice de Hond geeft 57 procent van de Nederlanders te kennen dat het kabinet het plan moet intrekken".
Dat doet het kabinet niet, dus iedereen die daar in zit, plus de betreffende kamerleden, hebben vuile handen: hij/zij minachten de democratie. Een Meerpartijendictatuur dus. Een bevestiging van het verhaal hierboven over Adam Smith.

Een recent debat in De Groene Amsterdammer tussen Ewald Engelen, Jan Willem Duyvendak, Rogier van Reekum en Willem Schinkel over de politieke stand van zaken in Nederland anno 2018:

04 april 2018:
'Eerst het vreten, dan de identiteit', Ewald Engelen in De Groene Amsterdammer van 04 april 2018.
"Kranten, tijdschriften, tv- en radioprogramma’s nodigen steevast dezelfde gelijkgeschakelde neoliberale economen uit om economische gebeurtenissen te duiden. En de economiepagina’s worden volgeschreven door voormalige economiestudenten die allemaal door dezelfde neoliberale wasstraat zijn gegaan".

16 mrt 2018:
Gelezen in The Thorn: 'Wat links nu te doen staat'. Bron De Groene Amsterdammer 14 mrt 2018.
"We zijn in Nederland op een punt aanbeland waarop partijpolitiek links steeds verder gemarginaliseerd is, en waarop racistische en fascistische retoriek op rechts gemeengoed wordt".
"Uit angst om net zo hard getroffen te worden als mensen waarvoor volwaardig burgerschap geen vanzelfsprekendheid is, hechten veel mensen aan ‘normaal doen’, met al het racisme dat daarin geïmpliceerd is (zoals dit soort treurigheden van VVD en CDA red.). Zo blijven deze mensen in de dubbelrol van onderdrukker en onderdrukte. Dat is de tang waarin ze zitten. Goed bedoelde maar slecht bedachte vleierij over ‘witte arbeiders’ en ‘gewone mensen’ geeft ze geen enkel zicht op een bevrijding uit die tang. Wie kiest voor deelname in accumulatie in ruil voor participatie in onderdrukking moet beseffen dat hij met lege handen staat wanneer kapitaal dit akkoord eenzijdig weer intrekt. En dat is precies de situatie waarin we ons nu bevinden. Welke politieke partij durft het aan om met deze boodschap de strijd aan te gaan?".

14 feb 2018:
'Antwoord aan Engelen', van Jan Willem Duyvendak op 14 feb 2018 in De Groene Amsterdammer.
"In zijn economiecolumn in De Groene van 1 februari stelt Ewald Engelen dat links te veel bezig is met de vrouw, de homo en de migrant en te weinig met economische ongelijkheid. Links zou rechts daarmee in de kaart spelen. Dat is viermaal een misverstand".

31 jan 2018:
'Links narcisme', Ewald Engelen in De Groene Amsterdammer van 31 jan 2018.
"Zolang links zich verliest in het ‘narcisme van de kleine verschillen’ van de identiteitspolitiek lacht de factor kapitaal in zijn vuistje. En zullen we de uitbuiting van aarde en arbeid nooit tot staan brengen".

14 feb 2018:
"Welkom in de Nederlandse polderpolitiek". Column Nynke de Jong in AD van 14 feb 2018.
"Je moet als politicus grote dromen hebben. Iets om voor te strijden. Maar je moet net zo goed een handelaar zijn. ‘Ik bescherm jou nu, maar reken maar van yes dat je die rekening later gepresenteerd krijgt.’ Soms moet je dingen uitruilen. Dat is hoe de politieke zaak werkt".

14 jan 2018:
Opinie op Zondag: 'In een democratie moet het debat onstuimig gevoerd kunnen worden, minister Ollongren'. bron: De Volkskrant 14 jan 2018.
"De rechtsstaat heeft al genoeg instrumenten om 'opiniedelicten' aan te pakken. Maar het debat moet wel onstuimig gevoerd kunnen worden, daarbij horen ook onwelgevallige en kwetsende meningen, mevrouw Ollongren. Ook dat is democratie. Als die ergens bij gebaat is, dan is het mínder, niet méér overheidscontrole".

feb 2017:
Interessant in deze context is ook 'Zetelroof' van historicus Geerten Waling. Uitgave feb 2017.

27 jan 2017:
'Wie heeft het in Nederland voor het zeggen?', Het Parool 27 januari 2017, met de visie van Daan Brouwer.

06 dec 2016:
'Zetelroof hoort bij ons politieke stelsel'. bron: De Volkskrant 6 dec 2016.
"Politicoloog Arnout Maat noemt dit de 'particratie': volksvertegenwoordigers leggen geen verantwoording meer af aan de kiezer, maar aan hun partij", betoogt Geerten Waling.


Bijsluiter:

Met een * aangeduide citaten behoren tot de grotere groep der Parodialen. Ze worden vooral veel gebruikt in de vierdelijns zorg. Parodialen worden specifiek ingezet bij klachten van verhoogd ego. De werkzame stof bestaat meestal uit Parodie of Satire, maar soms bevat het medicijn ook Ironie, Spot, Humor of aanverwante stoffen. Bijwerkingen zijn niet bekend. Het middel moet wel met terughoudendheid worden toegepast bij mensen met een chronisch tekort aan 'Selfspot'. Humor kan bij deze groep patiënten soms dodelijk zijn. In mildere vorm zijn effecten waargenomen van allergie en irritatie.  Deze verschijnselen verdwijnen meestal binnen een paar minuten. Wanneer de reactie heftiger is en langer aanhoudt is het raadzaam contact op te nemen met de huisarts. Neem altijd de betreffende Parodial mee, zodat uw arts weet welke stof van toepassing is.

: zoiets als , 'Geprüfte Sicherheit', voor de persvrijheid? Zie ook Sheila Sitalsing op 30 aug 2017.